Montevideo op zich stelde niet zo heel veel voor, maar we hebben enkele leuke mensen ontmoet. Op onze kamer kwamen we, na Liesje, weer een koppel Belgen tegen: Jef en Els, die er al een hele trip op hebben zitten. Heel de avond verder mee opgetrokken en buiten op de stoep een pintje gaan drinken tussen de `locals`... Ignacio en Alejandro hadden duidelijk al wat veel gedronken, gesnoven of gespoten, de ene praatte al wat sneller dan de andere, maar we amuseerden ons. Heel de avond zo Spaans mogelijk gesproken en veel van hen geleerd, o.a. dat je hier overal drugs kan verkrijgen, hij zou er ons wel aan helpen. Vriendelijk voor bedankt ;-).













Montevideo












Jef en Els

Wie we ook nog op onze kamer tegenkwamen was Julie, een supertoffe Australische madam. Met haar maakten we ons eerste plan, we zouden samen de markt bezoeken op zondag en in de namiddag doorreizen naar de zee in Punta del Diablo.


Het marktje was `so cosy´ aldus Julie en ook wij vonden het supergezellig! Onze beste aankoop ooit zit nu in mijn broekzak. Een schattig portemonneeke voor 30 eurocent!





























Nadien namen we de bus richting zee, ongeveer 4 uur rijden. Eens aangekomen informeerden we bij de toeristische dienst naar een hostel. Samen met twee Amerikanen (Ryan en Jeff) werden we opgepikt door de eigenaar van de jeugdherberg met een stokoude Passat. Vijf grote rugzakken, zes personen en de auto hing tot tegen de grond, maar weeral heel gezellig....


























Op `t gemakske iets gaan eten en de verdere avond verbroederd met Jeff, Ryan en nog twee Amerikanen. Ze leerden ons kaarten schudden (`t zag er allemaal geweldig uit, maar het stelde niet zo heel veel voor) en wij leerden ze bier drinken. Rechtstreeks geïmporteerd uit België, Stella Artois. In elk geval beter dan de plaatselijke soorten.


















Ons Engels gaat er met sprongen op vooruit, desondanks vond Ryan dat het erg grappig klonk en we creatief met de taal omgingen.
We aanvaarden dit gewoon met de glimlach ;-).

En maandag namen we een dagje vakantie aan zee. Zonnemelk, water, leesvoer en ongelooflijk veel zand! We werden compleet `ondergezand´. Even later verdween de zon achter de wolken en werd het door de heel stevige zeebries te koud om te blijven liggen. Gaan douchen, winkelen, mensen kijken, pintje drinken en heerlijk gekookt.


Gisteren namen we de bus terug richting Montevideo en vandaar een andere bus naar Colonia (ongeveer 7 uur bus). We namen weer onze intrek in hetzelfde hostel (waar we Jef en Els toevallig tegenkwamen!) en trokken de stad in op zoek naar Ñoquis. Elke 29ste van de maand is het Ñoquis-dag. Vroeger kregen de mensen hun loon op het einde van de maand en net daarvoor hadden ze niet veel geld meer om eten te kopen. Daarom aten ze Ñoquis, het vult heel erg en `t is goedkoop. We vonden dat we het ook eens moesten proberen. Elk een groot bord vol pasta-aardappel-krollekes en saus. Lekker, maar zo`n zware kost!!! De wandeling die we nadien maakten was echt nodig om ons eten te laten zakken....


Samen met Julie dronken we nog thee, wisselden emailadressen uit, schreven iets liefs in elkaars dagboek en hadden een heerlijke nacht.













Deze morgen vonden we in een plastic zakje ontbijt aan bed. Julie nam deze morgen om 9 uur de boot naar Buenos Aires en liet een sympathiek briefje en wat brood achter. De schat...
Thank you Julie!!!


Vandaag om 14u30 nemen Leen en ik de bus naar Carmelo vanwaar we de Delta van de Rio de la Plata gaan bezoeken. Misschien dat we in het weekend naar Gualeguaychú gaan (juist over de grens met Argentina) om carnaval te vieren. We hebben halvelings met Julie ginder terug afgesproken en zullen wel zien hoe ver we geraken...

We trekken nu nog even de stad in.

Voor alle mensen in het onderwijs, nog twee dagen en `t is vakantie! Voor alle anderen.... jullie vakantie komt ook nog wel ;-)
Stout hè?!

Liefs,
Leen en Katrien

Enkele beelden zonder tekst en verder beneden vind je nieuwe beelden tussen oude tekst

Katrien, Leen en Liesje
















De woeste oceaan....














La Boca: een gezellig wijkje met gekleurde huisjes van blik.

Vrijdagnamiddag: Montevideo in Uruguay....

Beste bloglezers,

Enkele dagen geleden (woensdag) kwamen we `s morgens aan het ontbijt een reizende Spanjaard (José) tegen. We geraakten ermee aan de praat en informeerden naar zijn plannen.
Hij vertelde dat hij binnenkort de boot zou nemen naar Uruguay en eens ging informeren bij de organisatie die de overtochten regelt (Buquebus). Als we zin hadden om mee te gaan, geen enkel probleem, hij was blij met ons gezelschap. Aangezien we geen andere plannen hadden (die hebben we echt nooit) besloten we met hem mee te gaan. Onderweg oefenden we ons Spaans en het was een verademing om met hem Spaans te spreken. De Argentijnen praten ongelooflijk onduidelijk, slikken de helft van hun woorden in, spreken letters anders uit,... Dit was het Spaans dat ik leerde op school en dus ook herkende! ;-)
Eens aangekomen bij het infocentrum besloten Leen en ik om donderdag naar Colonia in Uruguay te varen.
Daarna bezochten we samen met José een museum en daarna waren we hem eigenlijk een beetje beu..., maar geraakten er niet goed meer vanaf. Overal waar we heen gingen volgde hij ons. We bedachten dan maar een smoesje... Zogezegd kregen we telefoon van Liesje die vroeg om met ons af te spreken. Bijna zag het er naar uit dat hij ons ook hierheen zou volgen, maar gelukkig konden we hem afschudden.... ;-) Niet zo netjes, maar ons wel mee geamuseerd....

Donderdag namen we dus de boot naar Colonia. Drie uur bakken en braden in de zon met een stevige zeebries. Tijdens de trip trad er een zangeres op met paars-rood haar. Afschuwelijk, maar ze zorgde wel voor ambiance. Toen er een oud vrouwtje begon te dansen ging het benedendek helemaal uit de bol! Schitterend.

In Colonia trokken we in in een hostal en verkenden de stad. Heel rustig na het bruisende Buenos Aires. Idyllische plekjes, prachtige dreven, rustige stranden, enz. Mooi!
Maar een beetje te rustig, daarom besloten we om verder te trekken. We zijn nog niet zo lang onderweg dat we al veel nood hebben aan rust, zon, zee en strand (we zijn allebei niet zo`n strandtypes ;-) ).

Vandaag namen we dus de bus naar Montevideo, de hoofdstad van dit heerlijke land. Na ongeveer 2,5 uur rijden kwamen we aan in de busterminal en zochten een manier om naar de stad te geraken. Aan verschillende mensen gevraagd, maar we kregen geen duidelijke uitleg. Bij de toerischtische info konden ze ons wel helpen. Een tiental minuten met de bus tussen de plaatselijke bevolking. Een medereiziger haalde een gitaar boven en begon te spelen en te zingen. Wat een stem!! Genieten...

Ondertussen zijn we geïnstalleerd in een jeugdherberg en gaan we seffens de stad verkennen. Wel eerst wat eten zoeken....

Lieve mensen, bedankt om onze blog te lezen en tot de volgende!!

Leen en Katrien

Het harde Argentijnse leven van niets moeten en terrasjes doen....

Katrien en haar tango-moves

We hebben weer enkele heerlijke dagen achter de rug! Helemaal in vakantiestemming... kan ook moeilijk anders met deze zuiderse temperaturen en vriendelijke mensen.

Zondag gingen we een heel bekende markt in San Telmo bezoeken, maar het groeide uit tot een volksfeest. Tientallen straatmuzikanten, levende standbeelden, dansende Argentijnen, verse fruitsapjes, rommelkraampjes, kitch en bucht, honderden mensen in zomerstemming! Heerlijk... We kuierden een hele dag rond, liepen op en af en ontdekten elke keer iets nieuws. Op zo´n grote markt, tussen al die mensen, vonden we de eerste Vlaming.... en wat bleek? Een oude bekende!!! Liesje is de zus van de vriend van de nicht van Katrien....
Heel dichte kennis dus ;-)

´s Avonds ontstond er voor onze ogen een Argentijns tango-feest. Schitterend! Jong en oud (volgens ons was er zelfs een meneertje van meer dan 100 jaar aan het dansen), dik en dun (sommige heel erg dun), groot en klein (vrouwtje drie koppen groter dan het mannetje). Echt iedereen danst tango.... behalve wij en dat viel op. Een meneer nodigde ons uit, maar ja.... tango?
We kregen priveles... Hoofd recht, serieus kijken, niet te wild, oksel pal op de schouder van de man, tellen tot 8,.... en nog heeeeeeeel veel oefenen! Geef mij maar salsa (Katrien)! En Leen een bed (was een beetje ziek)!

Gisteren gingen we nog maar eens op zoek naar een simkaart voor onze gsm. We waren al twee keer eerder in die winkel geweest. De eerste keer hadden we de gsm niet bij, de keer daarop was de batterij plat, nu zou het lukken.... We hadden alles mee: extra batterij, oplader, gsm, paspoort, bankkaart,...
De 20 wachtenden voor ons schoven gelukkig redelijk snel op en ´t was aan ons. ´Oei, maar je kan hier alleen maar pakketten kopen (GSM + nummer)´. Dat konden ze ons vorige week niet zeggen? We hebben weer wel ons Spaans kunnen oefenen en de mensen plezante momenten bezorgd!

Nadien stapten we naar Recoleta (heel ver en echt drukkend warm) waar we de bekende basiliek (google ;-) ) en het ongelooflijk grote kerkhof bezochten. De graven zijn precies allemaal kleine kathedraaltjes, museumpjes, kappelletjes,... Indrukwekkend, groot en heel blij dat we toch zo ver gestapt waren!
´s Avonds met Liesje gaan eten in El Desnivel (bedankt Arnoud voor de tip). Voor de vleeseters onder ons een echte aanrader! Een halve koe op je bord is nog zachtjes uitgedrukt. Gelukkig kregen we er ook nog patatjes bij en een beetje sla (die we er speciaal bij vroegen). Het smaakte echt! Lekker....

Wat ons vandaag te wachten staat zullen we morgen pas weten, dus dat kunnen we nu nog niet schrijven....
Hou jullie goed!
Liefs,
Leen en Katrien

PS: We hebben een klein technisch probleempje. We hebben echt ons best al gedaan om foto´s te trekken, maar nu krijgen we ze niet op pc. De broers proberen het probleem op te lossen. Bedankt Jeroen en Filip!!!

Natuurreservaat

Fragata Escuela Presidente Sarmiento

Ondertussen hebben we Buenos Aires een heel klein beetje verkend en we zitten hier goed! Een prachtige stad, waar dag en nacht iets te beleven valt.
Wat hebben we zoal gedaan? De stad is opgesplitst in verschillende wijken en die verkennen we een voor een....
Een van de eerste monumenten die we zagen was ´El Cabildo´. We trokken er binnen en probeerden iets te begrijpen van alles wat er hing en stond. ´t Was niet makkelijk en we hebben achteraf op internet opgezocht wat er nu eigenlijk zo bijzonder was aan dit gebouw.... Op google vinden jullie meer uitleg ;-)

Nadien trokken we het natuurreservaat aan de rand van de stad in aan het grote water (het begin van de oceaan), waar we kennis maakten met twee echte kolibrie´s!!! Ze zaten vlakbij en in stilte genoten we van dit gebeuren...

Na een grote wandeling door het park (prachtig weer, blauwe lucht en meer dan 30°C) kregen we dorst en kochten drank aan een kraampje. We werden direct aangesproken door een oudere man en bezorgden de omstaanders fijne momenten met ons kwakkelige spaans.... ´t Was er gezellig en we bestelden beiden nog een broodje. ´t Is te zeggen, onze oude vriend ontfermde zich over ons en wist wat goed voor ons was. ;-)
Het broodje met een gigantische lap vlees, tomaat, kaas, paprika en ajuin smaakte heerlijk!
Tegen de avond keerden we huiswaarts en stelden vast dat we niet meer binnen geraakten... We probeerden allebei verschillende keren, maar ´t ging echt niet. Tot we ineens vaststelden dat we aan de deur van huisnummer 435 stonden te morrelen i.p.v. huisnummer 447.... Lachen!

Gisteren dwaalden we weer door de stad en stonden ineens voor de ´Fragata Escuela Presidente Sarmiento´. Een schitterend oud schip dat 37 wereldreizen achter de rug heeft, gediend heeft als opleidingsschip en nu een museum is. Echt de moeite!!
Hier sprak ons ook weer een vrouwtje aan die echt haar best deed om zich duidelijk uit te drukken (en ons ondertussen ook beschuldigde van iets, maar dat begrepen we niet zo goed). Enfin, niet zo heel erg, want als afscheid kregen we een dikke kus!
´s Avonds trokken we met een koppel Fransen de nacht in op zoek naar tango en (plaatselijk)bier. Alleen het laatste vonden we. Bij de ´tango´ stonden veel te veel mensen aan te schuiven en daar hadden we geen zin in. We blijven nog lang genoeg in Argentinië om ergens anders een echte show te zien.
Tijd zat....!

Het allereerste verhaal...

Net aangekomen in Buenos aires en al zoveel meegemaakt en gezien... Waar zullen we beginnen?Eerst en vooral de rit naar Zaventem. Voor Leen verliep die voorspoedig en snel, voor mij daarentegen.... Zaventem is niet hetzelfde als Brussel Nationaal Luchthaven... Ergens diep verscholen in mijn achterhoofd wist ik dat ook wel, maar op dit cruciale momemt was ik het even kwijt. Ik zat dus in de verkeerde trein en zou zo nooit in de luchthaven geraken. Gelukkig kon ik het nog altijd vlot uitleggen en na een hele omweg geraakte ik met een kleine vertraging toch nog op mijn bestemming. De opluchting was groot! Onze vlucht naar Atlanta verliep rustig en aangenaam. Toen we daar aankwamen hadden we nog uren tijd om ons paspoort te laten controleren, te antwoorden op stomme vragen (o.a. of er geen bommen zaten in gekregen cadeau´s),... Weer uren gewacht (6 uur). Ondertussen was het beginnen sneeuwen. Amerikanen die in paniek familie en vrienden opbelden dat hun vlucht misschien zou worden uitgesteld lachten we vriendelijk uit ;-). Het sneeuwde amper... Het lachen verging ons echter toen we eindelijk op het vliegtuig plaatsnamen. Zonder uitleg bleef het vliegtuig twee uur aan grond. Toen de uitleg dan toch kwam kregen we te horen dat er een sneeuwstorm boven Atlanta hing en ons vliegtuig de 24ste in rij was om op te stijgen (er kunnen max. 10 vliegtuigen per uur opstijgen). We moesten dus nog zeker 2 uur wachten... Na bijna vijf uur stilstaan kreeg de piloot groen licht en konden ze opstijgen. Ondertussen waren we al helemaal stijf gezeten en haddden toch ook een beetje honger. Weer tien uur vliegen later landden we in Buenos Aires. We spraken (toerisch uitziende) leefdijdsgenoten aan en besloten een taxi te delen naar ons hotel. ´t Is de moeite! Dankjewel Heleen en Nelle! Onze eerste indrukken: mooie mensen (eerlijkheidshalve moeten we erbij zeggen dat we vooral naar de mannen kijken), heet en zweet (29°C en da´s dan nog koud) en we trekken goed onze plan in ´t Spaans (ik dan toch ;-) ). Wat morgen brengt zien we dan wel!

Hou jullie goed, wij doen dat ook!
Leen en Katrien

Nog enkele dagen...

Hey iedereen!

Nog heel even en het is zo ver, dan zitten we op het vliegtuig naar Zuid-Amerika! Via deze site laten we jullie mee genieten van onze avonturen!

Tot binnenkort!

Katrien en Leen