Puerto Madryn

Toen we ´s avonds door de straten dwaalden van Bahía Blanca op zoek naar eten, zagen we een gezellig restaurantje even buiten het centrum. Het werd uitgebaat door een oud vrouwtje, mét schortje én heel veel liefde. Een menukaart was er niet en op de vraag wat we konden eten ging ze even in de keuken kijken. Op het menu: kip met gebakken patatjes en sla. Het restaurant, Los Vascos, was oerdegelijk en verzorgd. Aan de ramen hingen rood-wit geruite gordijntjes en op de tafel lagen blauw-wit geruite tafelkleden. Aan nog twee andere tafeltjes zaten twee oude meneren te genieten van hun maaltijd en een groot glas wijn met soda.
Het dametje babbelde graag en genoot van de aandacht. Ze vond alles "Que lindo! Hermoso!!" Alles was prachtig, mooi en goed. Toen we zeiden dat we van België waren vond ze dit natuurlijk "que lindo!!!".... We hoorden haar nadien tegen haar keukenhulpje zeggen wat een dappere meisjes we wel niet zijn.
Een van de oudere meneertjes vertrok, na zijn uitgebreide maaltijd, met een stokoud `geitje´. Het viel juist niet uit elkaar. We zagen, door al de roestgaten heen, van op onze stoel de motor draaien.

Gisteren gingen we op safari in de plaatselijke kinderboerderij. Te voet trokken we door de dierentuin en zagen de ene wilde uil na de andere wilde ezel. Echt spannend!!!



Daarna lieten we onze safaritrip bezinken in de prachtig gerestaureerde kathedraal, waar juist een rozenkrans werd gebeden. Een tiental mensen zaten eerbiedig op hun knieën te luisteren en mee te prevelen. Er hing een serene stilte. Alle mensen die binnenkwamen deden hun 'ronde' langs de heiligenbeelden: hand kussen, hand op het beeld leggen, hand kussen, kruisteken maken en knielen. Een heel werkje voor ze de kerk rond waren.
In stiltje zaten we te luisteren en rond te kijken. Plots hoorden we achter ons een kinderstemmetje luid "Hola Jesus!" roepen. Toen we omkeken zagen we een meisje van een jaar of 5 héél enthousiast wuiven en naar boven kijken. Alsof ze verwachtte dat Jezus zou terugwuiven.....
Ze riep het wel een keer of 4... Schattig en zo spontaan!


Ondertussen zijn we deze morgen, na 10 uur bus, in Puerto Madryn aangekomen. Leen zag een prachtige zonsopgang, terwijl ik de mooie momenten slapend doorbracht. Straks ga ik misschien genieten van de zonsondergang terwijl Leen hopelijk slaapt...


Nu we onze foto´s op onze blog kunnen plaatsen hebben we er maar even van geprofiteerd. Gewoon naar beneden scrollen en genieten!

Hier en daar plaatsten we foto`s bij. Hier vind je nog wat rommelfoto`s.

Overheerlijk avondmaal: rijst, paprika en tonijn in een afgesneden waterfles. We zijn ontzettend creatief in het uitvinden van nuttige gebruiksvoorwerpen!

Schaap of eend?

Bier drink je met verstand.

Wat hier gebeurde weten we niet goed meer.... Foei Leen!

We genieten echt van de geur van proper gewassen onderbroekskes.

Een gelovig land en we passen ons aan....

Speciale worsten. Toen we ze kochten waren ze bruin, na twee uur kleurden ze roze.... maar we leven nog en ze smaakten. Ondertussen eten we wel geen worsten meer.

Necochea

Een prettige namiddag allemaal!

We zitten hier momenteel achter een supertrage computer in een `Locutorio` (internet, telefoon) in Necochea.

Vanuit BsAs namen we dus toch de trein naar Mar del Plata ipv de bus. Hij vertrok midden in de nacht en na ongeveer vijfenhalf uur hobbelen kwamen we `s morgens aan. De stoelen zaten niet zo goed en van slapen kwam niet veel in huis. Toen ik dan eindelijk toch in slaap gesukkeld was, werd ik gewekt door een luide stem:`pasajes!!´.... de kaartjesknipper.

Na enkele dagen Mar del Plata hadden we het daar gezien en namen de bus naar Miramar. Weer een gezellig stadje aan zee, zoals we er ondertussen al meerdere gezien hebben. In Miramar namen we zoals gewoonlijk onze intrek in het goedkoopste hotel, jeugdherberg,... Deze keer hadden we pech. De kamer zag er gezellig uit met twee ramen, vlak aan de straat. Toen we `s avonds in ons bed kropen leken de lakens niet zo proper, maar kom. `s Nachts werden we meermaals opgeschrikt door de `feestboot` die passeerde. Een boot met fuifbeesten doorheen de straten (een mobiel cafe). Even later leek het of ze in de kamer naast de onze verbouwingswerken aan het uitvoeren waren. Bedden en kasten werden verschoven....
De volgende dag moesten we van kamer veranderen. Deze keer werden we in een donker hokje gestopt zonder raampjes. Tot daaraan toe.... Om het helemaal compleet te maken verfriste de kuismadam de kamer met een stinkende geurspuitbus. Afschuwelijke stank! Beiden zijn we het erover eens dat we liever een wc ruiken.... ;-)
En nu werd ons opeens het een en het ander duidelijk over de lakens. De poetsvrouw maakte onze beslapen bedden gewoon terug op voor de volgende gasten. Niet moeilijk dat ze een beetje roken. Hoeveel mensen hadden al voor ons in de bedden gelegen?
Op de nieuwe kamer was het helemaal niet beter! Toen we ons bed opensloegen zagen we de samengeklitte haren van voorgaande slapers en de lakens waren ongelooflijk groezelig.... Toen ik dit ging melden viel hij uit de lucht `heeft het meisje de bedden dan niet opgemaakt?` Tja... ik vroeg en kreeg nieuwe lakens. Veel beter!

Nu blijven we nog een nachtje in Necochea en reizen morgen verder naar Bahía Blanca. We zijn zoals steeds benieuwd waar we terecht zullen komen.

Hou jullie goed en tot de volgende!
Leen en Katrien

De laatste dag Buenos Aires?

We schamen ons nog juist niet, maar toch.... veel te lang geleden dat we blogden.

Vandaag onze laatste dag Buenos Aires. Wat hebben we hier allemaal uitgestoken de voorbije dagen?
Vooral heel veel menselijke contacten gehad. We spraken af met Liesje en vonden onze goede vertrouwde reispartner Julie terug!! Ze had geen zin meer om verder te reizen en besloot om hier haar reis af te ronden, morgen vertrekt ze terug naar huis. Heel veel plezante onnozele dagen en avonden mee doorgebracht. Via Julie leerden we dan weer andere mensen kennen. Diegene die ons het meest zullen bij blijven zijn Kate (Aus) en Adam (US). Allebei heel geestige enthousiaste personen. Adam was heel dankbaar om te plagen. De eerste avond dat we hem zagen hadden we direct door welk vlees we in de kuip hadden. Heerlijk onnozel mee gedaan en voor de fun elkaar aan het plagen. Ineens veerden Adam en ik tegelijkertijd recht.... Het was zo grappig! Vooral toen bleek dat ik zeker een hoofd boven hem uitstak. We gierden het uit!!!

Kate, Adam en Julie

Vorige week bezochten we Tigre en de verwachtingen waren hoog gespannen. Daarom viel het misschien een beetje tegen. Het had veel weg van een cruise... We dachten dat het met een klein bootje was tussen prachtige natuur. In plaats daarvan was het een grote boot tussen de tuinen van heel rijke mensen. Ook mooi, maar anders....

En dan het hoogtepunt van ons verblijf in BsAs en waarom we een week langer bleven.... La Boca Juniors! Lieve mensen, het was de moeite!!!! Bedankt Arnoud voor de tip... ;-)
Gisterenmorgen schoven Leen en ik, samen met onze kamergenoot Walter uit Ushuaia, aan vanaf half 9 ´s morgens om de tickets te kopen. Op voorhand is dit niet mogelijk. De kassa´s gingen open om 10 uur dachten we... Eens in de rij dacht de ene buur dat ze om 9 uur open gingen en de andere buur om 12 uur. We hoopten het eerste, maar het mocht niet zijn.
In de brandende zon stonden we tussen duizenden anderen te bakken, te braden en te smelten. Ineens hoorden we dat elke persoon maar maximum 2 tickets kon kopen. Verdorie! Leen en ik hadden er 7 nodig. We zouden samen met Julie en 4 vrienden van haar gaan. Wat nu? Leen, dappere Leen, besloot Julie te gaan halen. Ze liep (!) de lange weg terug en uitgeput belde ze Julie uit bed. Onze buurman zou nog een kaartje voor ons kopen, want hij had er maar eentje nodig.
Eens Leen weg was begon de rij op te schuiven. Drummen, trekken, sleuren, voetje voor voetje en Boca-hymnes brullen. Ik onderging het allemaal met de glimlach en een gazet om toch een beetje schaduw te creëren.
Toen het aan mij was kocht ik 2 tickets. Samen met dat van de buurman had ik er dus al 3. Nog 4 te gaan. In het rijtje naar de uitgang dacht ik plots "probeer het nog eens Katrien, wie weet...?" Stiekem terug achteruit en bij een andere kassa nog eens geprobeerd. Die man wou me echter geen kaartjes verkopen voor de ' popular' plaatsen. Waarom begreep ik niet zo goed. Hij zei dat ik kaartjes voor vrouwen moest kopen, maar de vrouwen wilden ook op de populaire plaatsen staan! Ik riep Walter stilletjes terug en hij kocht nog 2 kaartjes. Nog 2 te gaan... Wat een gedoe. In de rij naar buiten informeerden we naar de vrouwenplaatsen. Bleek dat vrouwen gewoon minder moeten betalen (evenveel als de gepensioneerden ;-) ), maar op dezelfde plaats staan als de mannen. Dan zijn we akkoord! Aan de vrouwenkassa kocht ik dus nog 2 kaartjes, toen was het ongeveer half 1... Yes!!! Ondertussen waren Leen en Julie gearriveerd, maar zij mochten niet meer binnen. Geen probleem, opdracht volbracht.

En als jullie nu denken dat dit al erg is.... nee hoor, de voetbal is gewoon knettergek! We waren er ongeveer 2 uur op voorhand en zagen dus heel de opbouw. Een machtig groot stadion (ong 50 000 mensen) en enorme tribunes zonder tussenmuren. Iedereen op een hoopje, hier en daar wat marihuana en tientallen fouilleer-sessies (behalve voor de vrouwen, het heeft zijn voordelen)
Voor de match installeerden de fans de vlaggen. Niet enkele vlaggen, maar tientallen in alle richtingen, over de hoofden van de mensen heen. Na een tijdje voelden we ons vliegjes in een spinneweb.... En stinken! Wat een stank droop van die gore vlaggen af... We stonden erbij en keken er naar ;-).
Toen het stadion propvol blauw-geel gekleurde uitbundige mensjes zat (de tegenpartij had zeker ook 2000 stoeltjes gekregen) begon het feestje. Feestje feestje en nog eens feestje. Van voetbal was er geen sprake. We zagen letterlijk geen bal! Hoe vragen jullie zich nu af.... Wel, de populaire plaatsen worden ingenomen door de meest hevige fans die er vooral zijn om hun ploeg aan te moedigen. Op de tribunen stonden ijzeren hekken die moeten verhinderen dat wanneer er geduwd wordt iedereen op het veld valt. Bovenop die hekken kan je perfect staan en heb je een ongelooflijk zicht op het veld, maar nog een beter zicht op de fanfare die heel de tijd moedgevende nummers speelt. Toen hadden we ook ineens door waarom er zo veel vlaggen opgehangen werden. Om de tegenstanders de ogen uit te steken, maar vooral functionele redenen. Die zijn namelijk perfect geschikt om je vast te houden wanneer je op de ijzeren hekken staat te springen, te joelen en te zingen. Niet te doen! We keken onze ogen uit en wisten amper wat er gebeurde. Wat een feestje!!!
Van de match zagen we echter niets. De vlaggen hingen voor onze ogen en de mensen die voor ons op de hekken stonden hebben we uitgebreid kunnen bewonderen, maar het veld... Een betere kijkplaats was er echter niet te vinden, duizenden enthousiastelingen... geen doorkomen aan!
Gedurende heel de match werden er door de ´fanfare´ ophitsende Boca-songs gespeeld die luidkeels werden meegebruld door de fans. Het hield niet op. Wanneer er een goal gemaakt werd stopte de melodie, en was het gewoon trommelen en zo veel mogelijk lawaai maken. We voelden de tribune bewegen onder onze voeten! Gekken ;-)
Na afloop wisten we een ding zeker: Boca won! Maar de eindstand? 4-0 bleek achteraf.... Zo geestig, twee uur voetbal en geen bal gezien....
Heel blij dat we dit meegemaakt hebben!

Ons zicht tijdens de eerste helft:

Ons zicht tijdens de tweede helft:

En dan de plannen... vandaag proberen we tot in Mar del Plata te geraken. Ongeveer 5 busuren meer naar het zuiden, maar misschien nemen we de trein... Beetje langer, maar meer avontuur. We zien wel.

We zitten hier in een internetcafeetje en kabeltjes mogen niet in de computer gestoken worden. Geen foto´s dus... maar ooit komt het allemaal in orde! Jullie hebben ze nog steeds te goed.

Dikke kus,
Leen en Katrien

Buenos Aires: bakken, zweten en braden

Dag lieve mensen,

´t is ondertussen weeral een tijdje geleden dat jullie nog iets van ons hoorden, maar hier zijn we terug! Nog steeds in vakantiestemming en volop aan het ondernemen en het ontdekken.

Momenteel zijn we even terug in het voor ons vertrouwde Buenos Aires. Best wel fijn om toe te komen in een stad waar je al een beetje de weg kent. Even niet moeten zoeken naar slaapplaats, even geen geknoei met stadsplannen, weten waar er lekker eten te krijgen is, enz.

Sinds ons vorige blogverslag hebben we weer vanalles meegemaakt, maar het hoogtepunt was de grote carnavalstoet in Guayleguaychú. Na Rio de Janeiro en Venetië de derde grootste ter wereld!
Even zag het ernaar uit dat hij niet zou doorgaan, omdat er een ongelooflijk tropisch onweer met gigantische stortbui boven de stad hing. De straten stonden blank, de regen liep ons hostel binnen, enz.
Rond 8 uur ´s avonds hield het op met regenen en droogden de straten en de huizen terug op en kon carnaval toch nog doorgaan.
Het was de moeite! Een eindeloze sliert van schaarsgeklede vrouwen en mannen met oneindig veel pluimen (ocharme die struisvogels en pauwen) in hun gat en op hun hoofd. Zwierende borsten, shakende konten en ambiance. De muziek was geweldig. De hele avond lang hebben we maar drie verschillende nummers gehoord. Na elk uur show was er een korte pauze zodat de dj tijd had om een ander plaatje op te leggen ;-)
Rond half 3 ´s nachts passeerden de laatste pluimen en liep het grote stadion leeg. Het feest ging daarna op straat gewoon verder....

In ons hostel werden we goed verzorgd door een "knappe" (hij was er zelf helemaal van overtuigd, nu wij nog...) jonge gast. Hij probeerde ons in te pakken, maar....
De eerste bij wie hij het probeerde was Leen. Zijn Engels was nog slechter dan ons Spaans, maar met lichaamstaal bereikt ne mens ook veel. Hij vroeg haar, pictionary-gewijs, mee uit om te gaan wandelen. Toen ze zei dat ze geen Spaans sprak zei hij dat dat helemaal niet erg was, want dat zijn vriend wel zou vertalen. Die vriend woog zeker 150 kg en had veel weg van een Sumo-worstelaar!
Ik kwam per ongeluk de kamer binnen en stoorde hem op dit cruciale moment... ´k Hoorde hem fluisteren en zag Leen haar hoofd. Toen wist ik genoeg ;-) Hij was redelijk doorzichtig. Leen was zo dankbaar voor mijn interventie!
Even later probeerde hij het bij mij. Eerst wat mooie praatjes toen ik ging betalen en toen ik vertrok zei hij tegen mijn rug "beautiful woman. You´re a beautiful woman". Toen ik zijn dikke vriend instemmend zag knikken, kon ik niet snel genoeg de kamer uit zijn (´k lachte hem bijna in zijn gezicht uit). We gierden het uit!!

Even later trok Julie in ons hostel in en ook zij onderging hetzelfde lot. Lachen... We kregen zelfs een grotere kamer met privé badkamer! Allemaal om ons te versieren ;-) (en omdat er in de week bijna geen gasten zijn).
Ons heel goed met Julie geamuseerd en enkele fijne dagen met haar doorgebracht! We vonden een heerlijk plekje in een parkje aan het water, met tientallen vogels, schildpadden, eenden en ganzen. Echt vakantie....

Eergisteren namen we, waarschijnlijk voor de laatste keer, afscheid van onze Australische vriendin. We hebben er ons ongelooflijk hard mee geamuseerd!

En nu zijn we dus terug in BsAs. We trekken weer door de stad en luilakken. ´t Is echt veel te warm om iets te doen (we weten dat het een luxeprobleem is, maar toch). Zweten van ´s morgens vroeg tot ´s avonds laat en smelten in je bed....

Binnenkort beginnen we aan onze trip naar het zuiden. We hebben er echt veel goesting in!

Heel veel groetjes,
Leen en Katrien

PS: De computer is hier supertraag. Daarom kunnen we geen foto`s toevoegen. Die hebben jullie dus nog te goed!