De laatste dag Buenos Aires?

We schamen ons nog juist niet, maar toch.... veel te lang geleden dat we blogden.

Vandaag onze laatste dag Buenos Aires. Wat hebben we hier allemaal uitgestoken de voorbije dagen?
Vooral heel veel menselijke contacten gehad. We spraken af met Liesje en vonden onze goede vertrouwde reispartner Julie terug!! Ze had geen zin meer om verder te reizen en besloot om hier haar reis af te ronden, morgen vertrekt ze terug naar huis. Heel veel plezante onnozele dagen en avonden mee doorgebracht. Via Julie leerden we dan weer andere mensen kennen. Diegene die ons het meest zullen bij blijven zijn Kate (Aus) en Adam (US). Allebei heel geestige enthousiaste personen. Adam was heel dankbaar om te plagen. De eerste avond dat we hem zagen hadden we direct door welk vlees we in de kuip hadden. Heerlijk onnozel mee gedaan en voor de fun elkaar aan het plagen. Ineens veerden Adam en ik tegelijkertijd recht.... Het was zo grappig! Vooral toen bleek dat ik zeker een hoofd boven hem uitstak. We gierden het uit!!!

Kate, Adam en Julie

Vorige week bezochten we Tigre en de verwachtingen waren hoog gespannen. Daarom viel het misschien een beetje tegen. Het had veel weg van een cruise... We dachten dat het met een klein bootje was tussen prachtige natuur. In plaats daarvan was het een grote boot tussen de tuinen van heel rijke mensen. Ook mooi, maar anders....

En dan het hoogtepunt van ons verblijf in BsAs en waarom we een week langer bleven.... La Boca Juniors! Lieve mensen, het was de moeite!!!! Bedankt Arnoud voor de tip... ;-)
Gisterenmorgen schoven Leen en ik, samen met onze kamergenoot Walter uit Ushuaia, aan vanaf half 9 ´s morgens om de tickets te kopen. Op voorhand is dit niet mogelijk. De kassa´s gingen open om 10 uur dachten we... Eens in de rij dacht de ene buur dat ze om 9 uur open gingen en de andere buur om 12 uur. We hoopten het eerste, maar het mocht niet zijn.
In de brandende zon stonden we tussen duizenden anderen te bakken, te braden en te smelten. Ineens hoorden we dat elke persoon maar maximum 2 tickets kon kopen. Verdorie! Leen en ik hadden er 7 nodig. We zouden samen met Julie en 4 vrienden van haar gaan. Wat nu? Leen, dappere Leen, besloot Julie te gaan halen. Ze liep (!) de lange weg terug en uitgeput belde ze Julie uit bed. Onze buurman zou nog een kaartje voor ons kopen, want hij had er maar eentje nodig.
Eens Leen weg was begon de rij op te schuiven. Drummen, trekken, sleuren, voetje voor voetje en Boca-hymnes brullen. Ik onderging het allemaal met de glimlach en een gazet om toch een beetje schaduw te creëren.
Toen het aan mij was kocht ik 2 tickets. Samen met dat van de buurman had ik er dus al 3. Nog 4 te gaan. In het rijtje naar de uitgang dacht ik plots "probeer het nog eens Katrien, wie weet...?" Stiekem terug achteruit en bij een andere kassa nog eens geprobeerd. Die man wou me echter geen kaartjes verkopen voor de ' popular' plaatsen. Waarom begreep ik niet zo goed. Hij zei dat ik kaartjes voor vrouwen moest kopen, maar de vrouwen wilden ook op de populaire plaatsen staan! Ik riep Walter stilletjes terug en hij kocht nog 2 kaartjes. Nog 2 te gaan... Wat een gedoe. In de rij naar buiten informeerden we naar de vrouwenplaatsen. Bleek dat vrouwen gewoon minder moeten betalen (evenveel als de gepensioneerden ;-) ), maar op dezelfde plaats staan als de mannen. Dan zijn we akkoord! Aan de vrouwenkassa kocht ik dus nog 2 kaartjes, toen was het ongeveer half 1... Yes!!! Ondertussen waren Leen en Julie gearriveerd, maar zij mochten niet meer binnen. Geen probleem, opdracht volbracht.

En als jullie nu denken dat dit al erg is.... nee hoor, de voetbal is gewoon knettergek! We waren er ongeveer 2 uur op voorhand en zagen dus heel de opbouw. Een machtig groot stadion (ong 50 000 mensen) en enorme tribunes zonder tussenmuren. Iedereen op een hoopje, hier en daar wat marihuana en tientallen fouilleer-sessies (behalve voor de vrouwen, het heeft zijn voordelen)
Voor de match installeerden de fans de vlaggen. Niet enkele vlaggen, maar tientallen in alle richtingen, over de hoofden van de mensen heen. Na een tijdje voelden we ons vliegjes in een spinneweb.... En stinken! Wat een stank droop van die gore vlaggen af... We stonden erbij en keken er naar ;-).
Toen het stadion propvol blauw-geel gekleurde uitbundige mensjes zat (de tegenpartij had zeker ook 2000 stoeltjes gekregen) begon het feestje. Feestje feestje en nog eens feestje. Van voetbal was er geen sprake. We zagen letterlijk geen bal! Hoe vragen jullie zich nu af.... Wel, de populaire plaatsen worden ingenomen door de meest hevige fans die er vooral zijn om hun ploeg aan te moedigen. Op de tribunen stonden ijzeren hekken die moeten verhinderen dat wanneer er geduwd wordt iedereen op het veld valt. Bovenop die hekken kan je perfect staan en heb je een ongelooflijk zicht op het veld, maar nog een beter zicht op de fanfare die heel de tijd moedgevende nummers speelt. Toen hadden we ook ineens door waarom er zo veel vlaggen opgehangen werden. Om de tegenstanders de ogen uit te steken, maar vooral functionele redenen. Die zijn namelijk perfect geschikt om je vast te houden wanneer je op de ijzeren hekken staat te springen, te joelen en te zingen. Niet te doen! We keken onze ogen uit en wisten amper wat er gebeurde. Wat een feestje!!!
Van de match zagen we echter niets. De vlaggen hingen voor onze ogen en de mensen die voor ons op de hekken stonden hebben we uitgebreid kunnen bewonderen, maar het veld... Een betere kijkplaats was er echter niet te vinden, duizenden enthousiastelingen... geen doorkomen aan!
Gedurende heel de match werden er door de ´fanfare´ ophitsende Boca-songs gespeeld die luidkeels werden meegebruld door de fans. Het hield niet op. Wanneer er een goal gemaakt werd stopte de melodie, en was het gewoon trommelen en zo veel mogelijk lawaai maken. We voelden de tribune bewegen onder onze voeten! Gekken ;-)
Na afloop wisten we een ding zeker: Boca won! Maar de eindstand? 4-0 bleek achteraf.... Zo geestig, twee uur voetbal en geen bal gezien....
Heel blij dat we dit meegemaakt hebben!

Ons zicht tijdens de eerste helft:

Ons zicht tijdens de tweede helft:

En dan de plannen... vandaag proberen we tot in Mar del Plata te geraken. Ongeveer 5 busuren meer naar het zuiden, maar misschien nemen we de trein... Beetje langer, maar meer avontuur. We zien wel.

We zitten hier in een internetcafeetje en kabeltjes mogen niet in de computer gestoken worden. Geen foto´s dus... maar ooit komt het allemaal in orde! Jullie hebben ze nog steeds te goed.

Dikke kus,
Leen en Katrien