Vrolijk Pasen

Gewoon even heel in het kort:

"Feliz Pascua para todos!!!"

Ik denk dat het zoiets moet zijn.... ;-)

El fin del mundo!

.....tijd voor warme kleren.....

We hadden er beiden maanden naar uitgekeken en vorige week was het dan zo ver, de zuidelijkste stad ter wereld, Ushuaia. Onze verwachtingen waren niet overdreven, het is echt de moeite!

Ook de 12 uur durende busrit hierheen was een ervaring op zich, zoals Leen zo mooi kon zeggen: 'het was een doe-ritje'. Het is verboden om vers eten in Chili binnen te brengen. Daar hadden we wat te laat aan gedacht, maar geen nood, voor we de grens zouden bereiden hadden we 50 minuten om onze bokes op te eten, al ons beleg, yoghurt, komkommer, .... We aten onze buikjes meer dan vol, maar nadien was er geen vers eten meer te vinden. Opdracht volbracht.


Om naar Ushuaia te gaan moet je door Chili (kijk even op een wereldkaart ;-) ). We gingen dus eerst Argentinië uit, controle en een stempel in je paspoort en dan Chili in, weer controle en een andere stempel. Enkele uren later Chili uit, controle en een stempel en Argentinië in, opnieuw controle en een stempel.


Een man van onze bus werd uitgebreid gecontroleerd. Heel uitgebreid zelfs.... We zagen dat een politieman witte pilletjes in zijn rugzak vond. Toen Pepè even later naar de wc ging zag hij diezelfde man staan met dezelfde agent die juist rubberhandschoenen aantrok.... 'Kont'role dus! ;-)

Tussendoor namen we ook nog ergens een veerboot en werden begeleid door vijf Toninas Overas (wit-zwarte dolfijnen)!!

De hoofdstraat in Ushuaia

Het is hier prachtig om te wandelen en dat deden we dan ook meer dan eens. In het hostel vonden we nog mensen die graag de gletsjer wilden beklimmen en samen gingen we op pad. Hieronder op de foto v.l.n.r. Niels en Charlotte (Ned), Dan (Colorado US), Pepè en Marie, Dan (Boston US) en Leen (België ;-) ).

De tocht begon door een sprookjesbos. Oude bomen, een slingerend pad, bosgeluiden, moerassige gebieden en kreten van Marie die dacht dat ze ging verdrinken.... En dan na ongeveer 3 uur klimmen veranderde het landschap. De bomen werden kleiner en even later alleen nog maar korstmossen. Toen deze ook nog verdwenen werd het pas écht klimmen. Rotsen, steentjes en water dat langs alle kanten van de berg liep. Helemaal bovenaan ons doel: Glaciar Martial!
Het was de moeite! Vorige week droegen we nog onze bikini en nu stonden we op echt ijs. Een ongelooflijk mooi zicht op de zee, de bergen en de stad. Heel erg mooi en we werden er een beetje stilletjes van.....
Niet erg lang, want ons Italiaans gezelschap ontdekte de ijs-glijbaan. Naar boven kruipen op het bevroren stuk en op je poep terug naar beneden. Ondertussen heel goed opletten dat je niet in een stroompje terechtkwam. De gillen klonken waarschijnlijk tot in het dal.....

Na de speeltijd stapten de meisjes terug naar beneden, terwijl de jongens probeerden om nog wat hoger op de gletsjer te geraken. Beneden op de brug, aan de voet van de gletsjer-berg wachten we op hen.

Elke avond kookten we voor bijna heel het hostel. De Italianen houden van koken en van een volle tafel. Leen en ik besloten om op een avond pannenkoeken te bakken. We kochten 2 kg bloem, 12 eieren en verschillende liters melk. Het beslag bereiden was helemaal niet zo moeilijk en we klaarden de klus in een wip. Maar dan.... pannenkoeken bakken.... in gammele pannetjes op een gammel vuurtje. Het is eens iets anders. Bij een van de pannetjes ontbrak de steel en da's al helemaal niet makkelijk om dan je koekje omgedraaid te krijgen, maar kom, na drie uur bakken hadden we een reuzestapel! Ze smaakten verrukkelijk!!!!

Walter, de man die in Buenos Aires op onze kamer lag en samen met ons de voetbalticketten ging kopen, woont in Ushuaia. We belden hem op en spraken meermaals met hem af. Uiteraard mocht hij bij het pannenkoekenmoment zijn!


Walter raadde ons een mooie wandeling aan en zei erbij om vroeg te vertrekken, want het was echt ver. 'Cordón de la oveja', aan de andere kant van Glaciar Martial en ook weeral een plaatje! I.p.v. heel de saaie weg te stappen tot aan de voet van de berg, gebruikten we onze duim. Het duurt nooit langer dan 10 minuutjes voor er wel een vriendelijke mens stopt en je meeneemt. Heel erg handig! Eigenlijk was de man op weg om te gaan golfen (waar je dat hier ergens in de bergen kan is ons een raadsel), maar reed speciaal voor ons een 'beetje' rond.
De man gaf ons ook nog wat goede raad en vroeg of we goed voorbereid waren. Enkele jaren geleden verdwaalden er twee toeristen in het bos en ze werden pas na 17 dagen terug gevonden. Dood of levend weten we niet goed.... ;-)


Enfin, wij hadden meer geluk. Het was alweer de moeite! Zeg allemaal jullie werk op en kom het zelf eens bekijken. Een aanrader! Bekijk de foto's, maar besef heel goed dat het in het echt nog veel groter, mooier en indrukwekkender is!

Dan, Leen en Katrien halverwege de top

Op zijn vrije dag nam Walter ons mee voor een autorit langs drie grote meren in de 'buurt'. Alles bij elkaar reden we ongeveer 500 km....
We bezochten Lago Fagnano, Lago Yehuin en Lago Escondido.

Morgenvroeg nemen we de bus naar Punta Arenas (Chili). Hoe lang we daar blijven, wat we daar gaan doen en waar we daarna heen zullen gaan weten we uiteraard nu nog niet. We zien wel....

Hou jullie warm!
Leen en Katrien

xxx

Bosque Petrificado

Wandelen tussen de vele piguïns

Tonina Overa

Lago Musters

Ons huisje

Leen zit opgesloten in de badkamer!!!

Een ritje met de pickup langs de kustlijn

Onze Argentijnse mama, Gladys

Bestekes,

we hebben er weeral fantastische dagen opzitten en dus weer hoog tijd om jullie op de hoogte te brengen!

In Puerto Madryn zijn we dan toch op zoek gegaan naar het formidabele uitzichtpunt en met wat omweg hebben we het gevonden. Het was de moeite, maar de weg er naartoe was niet wat het zou moeten zijn. We liepen langs de vloedlijn van de oceaan en genoten van de zomerse wandeling, tot we terecht kwamen op een ongelooflijk vuile plaats op het strand: groen-bruin-zwart zand, wegzakken, vettig gevoel tussen de tenen, vastraken in de modder.... rottigheid, vuiligheid en stinken! Heel hard gelachen en blij dat we eruit geraakten.

's Nachts reden we met de bus naar Comodora Rivadavia en daar namen we een bus verder naar Sarmiento. Zoals steeds gingen we op zoek naar de goedkoopste slaapgelegenheid en we deden alle plaatsen aan, alleen waren ze veel te duur. Gelukkig bestaat er zoiets als toeristische informatie. De dame hielp ons goed verder en regelde een appartementje voor ons. We moesten betalen per persoon, maar Marie kreeg de eigenaar zo ver dat we maar voor 4 mensen moesten betalen i.p.v. voor 5... Een glimlach op tijd en stond doet wonderen!

Het appartementje was eigenlijk een huisje en we hebben er van elke minuut genoten!!! We maakten een barbecueplaats en genoten 's avonds van een heerlijke 'asado'. 2,5 kg vlees, patatjes uit de oven, slaatje, bier, enz. en dat alles in ons eigen huisje!

Toen we na onze overvloedige maaltijd buiten een wandeling gingen maken keerden we snel op onze stappen terug. Supergrote agressieve muggen probeerden ons op te eten en ze waren met veel te veel om ze van je af te kunnen houden.

Alles aan het huisje was perfect, behalve de deur van de badkamer. We hadden al gemerkt dat de klink telkens een beetje haperde wanneer je de deur open of dicht deed, maar we schonken er niet zo veel aandacht aan. Tot Leen naar de badkamer ging en even later vroeg of ik de deur langs buiten kon opendoen. Van binnenuit lukte het haar niet. Geen probleem... wel een probleem! De deur ging niet open. We probeerden vanalles en nog wat, maar er veranderde niets, de deur bleef gesloten. Leen geraakte niet uit de badkamer. De enige manier om haar eruit te krijgen was via het piepkleine raampje dat uitgaf op een piepklein tuintje. Heel veel duwen, trekken, sleuren en lachen later stond ze weer met beide voeten op de grond!

Even later namen we met z'n allen een taxi (met vier op de achterbank is gezellig en warm) naar het reservaat Bosque Petrificado. Miljoenen jaren geleden leefden hier dinosaurussen en wanneer we daar zo rondliepen leek het of ze elk moment weer te voorschijn konden komen. Onwezenlijke omgeving... alles leek dood en verlaten. Schitterende kleuren, fossiel wordende boomstammen, heuvels. Indrukwekkend!
Na ontelbaar veel 'wows' en 'amazings' reden we met de taxi terug.

Dezelfde dag namen we de bus terug naar Comodoro Rivadavia en wachten daar enkele uurtjes in de busterminal tot we de bus konden nemen naar Puerto San Julián. Om half 6 in de morgen kwamen we aan en gingen direct op zoek naar slaapplaats. We liepen weer heel de stad door en vonden alles te duur. Dan maar terug naar de busterminal en even gewacht tot de toeristische info openging. De dame, Gladys, was ontzettend vriendelijk en bood ons een kamer bij haar thuis aan. Er waren wel maar 4 bedden, maar voor dat geld zou iemand van ons wel op de grond slapen.
We hebben het ons niet beklaagd!!! We kwamen bij een supervriendelijke familie terecht en voelden ons direct thuis. We woonden bij 'abuelo' (opa), de lelijke hond Coca met 2 pupjes van 10 dagen oud, de katten Felix en Felipe en uiteraard Gladys. Ze bemoederde ons van de eerste tot de laatste minuut en na twee maanden onderweg zijn is dat een heerlijk gevoel. Ze deed zelfs onze was! Onze kleren ruiken eindelijk weer fris en zijn properder dan ooit....
Onze Argentijnse familie gaan we nooit vergeten!!

Vanuit dit paradijsje op aarde ondernamen we een excursie met een bootje. We vaarden enkele uurtjes rond, wandelden tussen de pinguïns (de kolonie telt zo'n 150 000 exemplaren!), zagen 'toninas overas' opduiken(wit-zwarte dolfijn), een zeeleeuw die een meeuw verorberde, enz. We genoten alweer van de eerste tot de laatste minuut!

De volgende dag nam Natalia (dochter van Gladys) ons allen mee in de laadbak van haar pick-up voor een ritje langs de prachtige kustlijn. Wondermooi landschap, heerlijk weer, pinguïns, zeeolifanten, ....
Mensen, reizen is heerlijk! We hebben al zoveel mooie dingen gezien, zoveel leuke mensen ontmoet, zoveel hulp gekregen,... 't Is moeilijk om het weer te geven wat we hier allemaal beleven en meemaken, maar neem het gerust van ons aan, het is meer dan de moeite!! We zijn zo'n gelukzakken... en we weten het.

Elke maaltijd deelden we met onze familie en die huiselijke sfeer deed echt deugd. Met z'n allen aan de ronde tafel in de kleine keuken, bij elkaar gesprokkeld bestek en borden die al lang niet nieuw meer zijn.... maar zoveel liefde en warmte.... heerlijk!

Met een ongelooflijk warm en dankbaar gevoel namen we afscheid van deze sympathieke mensen. Natalia bracht ons met de pick-up naar de terminal en na een laatste 'tot ziens' namen we plaats op de nachtbus die ons naar Rio Gallegos bracht.

Daar gingen we op zoek naar het hotel dat Gladys voor ons gereserveerd had. Normaal was het 50 pesos per nacht (ongeveer 12 euro), maar Gladys vertelde de dame dat ik haar nichtje uit België was en pingelde 10 pesos van de prijs af.... ;-)
Inez, zoals het vrouwtje heet, ontving ons weeral ongelooflijk hartelijk! We amuseerden ons geweldig met het fantaseren over mijn achtergrond. Hoe mijn Argentijnse mama in België terecht kwam, hoe ze mijn vader ontmoette, mijn stiefbroers en tientallen stiefzussen,... Ze moest eens weten.... ;-)
Gisteren belde Gladys om te vragen hoe de busrit verlopen was, of we goed ontvangen waren, enz. De schat!!!

Morgenvroeg om 9 uur nemen we de bus naar Ushuaia (14 uur rijden). Jammer genoeg kunnen we niet 's nachts reizen. Blijkbaar zijn de wegen te slecht en is dat dus gevaarlijk. We zullen wel zien. We hebben er in elk geval nog altijd goesting in!

Marie, Pepè, Leen en ik zijn een prachtteam! Van Dorothée namen we gisterenmorgen afscheid, zij reisde door naar El Calafate, wij gaan naar Ushuaia.... voorzien van warme kleren!

Lieve mensen, we gaan jullie laten.
Tot de volgende!!!

Leen en Katrien

Nog even in Puerto Madryn.

Dag beste lezers,

enkele dagen geleden zijn we hier in het paradijs beland. Een zalig hostel 'El Refugio': proper, gezellig, huiselijke sfeer, tuintje, barbecueplaats, wasgelegenheid,.... We hebben er optimaal van geprofiteerd!
Kennisgemaakt met verschillende leuke mensen en heel veel onnozele spelletjes gespeeld! Dit zijn Benjamin (een zwijgzame Engelsman), Marie (een echte Italiaanse furie) en haar broer Francesco alias Pepe (gewoon ontzettend lief en behulpzaam).




Om de beurt kookten we voor elkaar. Leen en ik hadden zin in worteltjes met patatjes en een vleezeke. De anderen gingen volmondig akkoord! Naar de winkel en samen kookten we voor een man of acht. Heel erg gezellig! Toen we eindelijk aan tafel konden gaan, begon Marie met een lang gezicht te eten.... Ze lustte geen worteltjes. Groenten zijn veel te gezond... Ze heeft echt gevochten om de 7 kleine stukjes binnen te krijgen ;-)



Eergisteren gingen we met zijn allen naar Península Valdés. Een beschermd natuurgebied op 100 km van de deur. Het was net of we op schoolreis vertrokken: lunchpakket, zwemgerief en warme trui in de rugzak en op weg met een minibusje en een gids. Hij vertelde heel interessante weetjes.
Hieronder zien jullie een fotootje van een armadillo (wij denken een gordeldiertje). Het was helemaal verlekkerd op de geur van Leen haar Tevasandaal... Slechte smaak ;-)

Deze zeeleeuwen wegen bij hun aankomst meer dan het dubbel dan wanneer ze terug vertekken. Ze moeten namelijk heel veel kindjes maken bij hun harem vrouwen en ze dan ook nog eens verdedigen. De kroost was ondertussen al enkele maanden oud en bléten als lammetjes. De oudere mannetjes daarentegen brulden als leeuwen met cholera. De kleintjes moeten duidelijk nog een hele weg afleggen...
Wanneer je geluk hebt (3 procent kans) kan je Orka's zien die tot op het strand komen om de zeeleeuwen op te eten. We hadden geen geluk.

Bij een volgende stop zagen we een kolonie pinguïns. Superschattige kleine beestjes die ons nieuwsgierig aankeken.
Voor de mobiele schoolvrienden onder ons, heel goed nieuws. We maakten kennis met de familie langs moeders kant van Michel. Ze stellen het allen wel! Zowel broer Jaak als zus Ingrid hebben hun universitair diploma behaald. Jammer genoeg zijn tante Georgette en nonkel Firmin omgekomen in een ongeluk toen ze in aanvaring kwamen met een orka. Naar het schijnt was de orka dronken....

Jaak en Ingrid

De zeeolifanten waren moe en van op grote afstand toch nog zeer indrukwekkend. Wat een grote, vette beesten.
De omgeving was spectaculair! Eindeloze Patagonische steppe en aan de kustlijn machtig hoge kliffen.

Stevige zeebries...

Op het einde van de dag bezochten we Puerto Pirámides, een klein visserdorpje in het natuurreservaat. Het strand en de zee zagen er heel uitnodigend uit.
Van ons tweetjes is Leen met voorsprong het zee-dapperst!! Ik verkoos het strand...

De vier jongens in ons gezelschap kochten een bal en ravotten. Gustav, Jacob (beiden van Zweden en echt toffe gasten), Benjamin en Francesco voetbalden en de meiden (Marie en Dorothee van Frankrijk) keken toe en supporterden. Heel aangename uurtjes.

Dit is Jacob en de grootste pechvogel die we tot hiertoe ontmoet hebben. Hij is al twee keer bijna dood geweest (aanrijding met auto en bijna levend begraven onder een hoop bagage die van een kar in de luchthaven viel) en zijn camera (met twee lenzen, memoriekaarten en 750 foto's) werd gestolen. Ondertussen kocht hij al een nieuwe die hieronder te bewonderen is.

Pepe had enkele weken geleden rasta's laten leggen of maken in zijn haar. Ze waren mislukt, dus knipte zus Marie ze af. Of beter gezegd ze snoeide zijn haar met een botte schaar gevonden in een hostel. Het trok eerlijk gezegd op niks. Hier een kap en daar een put en aan zijn oren nog wat lange krolletjes. Leen is fantastisch met haar en schaar en maakte Pepe weer toonbaar! Enkele weken geleden oefende ze al eens op mij en ondertussen knipte ze ook haar eigen haartjes bij. En dat allemaal met het schaartje van haar zakmes (bedankt mama en papa van Leen) en een versleten oud kammetje (bedankt mama van Katrien). Heel veel werk, maar de resultaten mogen er zijn!!!

Heeft er iemand al eens gehoord van Jungle Speed? De moeite! Een spelletjes waarbij je zo snel mogelijk een totem moet veroveren. Wij waren te traag!! Gieren, lachen, onnozel doen en vechten voor de houten totem. Onze handen genezen traag van de opgelopen letsels...

Strakjes trekken we nog even de stad in. We zijn hier ondertussen al enkele dagen en zagen nog niet meer dan de supermarkt (trouwens een hele goede). Het is veel te gezellig in en rond het hostel en het strand. Ergens zou er hier een punt zijn van waaruit je een prachtig zicht hebt op de omgeving. Benieuwd...

Deze avond nemen we de nachtbus (dan moeten we geen overnachting betalen) naar Comodoro Rivadavia waar we rond 4 uur 's morgens zullen toekomen. De busterminal gaan we inpalmen om de rest van de nacht door te brengen. Wanneer we niet kunnen slapen, zal er gefeest worden!! Met deze mensen reizen we verder:

Marie

Pepe

en Dorothee.

Hou jullie goed en tot de volgende!

Leen en Katrien