El fin del mundo!

.....tijd voor warme kleren.....

We hadden er beiden maanden naar uitgekeken en vorige week was het dan zo ver, de zuidelijkste stad ter wereld, Ushuaia. Onze verwachtingen waren niet overdreven, het is echt de moeite!

Ook de 12 uur durende busrit hierheen was een ervaring op zich, zoals Leen zo mooi kon zeggen: 'het was een doe-ritje'. Het is verboden om vers eten in Chili binnen te brengen. Daar hadden we wat te laat aan gedacht, maar geen nood, voor we de grens zouden bereiden hadden we 50 minuten om onze bokes op te eten, al ons beleg, yoghurt, komkommer, .... We aten onze buikjes meer dan vol, maar nadien was er geen vers eten meer te vinden. Opdracht volbracht.


Om naar Ushuaia te gaan moet je door Chili (kijk even op een wereldkaart ;-) ). We gingen dus eerst Argentinië uit, controle en een stempel in je paspoort en dan Chili in, weer controle en een andere stempel. Enkele uren later Chili uit, controle en een stempel en Argentinië in, opnieuw controle en een stempel.


Een man van onze bus werd uitgebreid gecontroleerd. Heel uitgebreid zelfs.... We zagen dat een politieman witte pilletjes in zijn rugzak vond. Toen Pepè even later naar de wc ging zag hij diezelfde man staan met dezelfde agent die juist rubberhandschoenen aantrok.... 'Kont'role dus! ;-)

Tussendoor namen we ook nog ergens een veerboot en werden begeleid door vijf Toninas Overas (wit-zwarte dolfijnen)!!

De hoofdstraat in Ushuaia

Het is hier prachtig om te wandelen en dat deden we dan ook meer dan eens. In het hostel vonden we nog mensen die graag de gletsjer wilden beklimmen en samen gingen we op pad. Hieronder op de foto v.l.n.r. Niels en Charlotte (Ned), Dan (Colorado US), Pepè en Marie, Dan (Boston US) en Leen (België ;-) ).

De tocht begon door een sprookjesbos. Oude bomen, een slingerend pad, bosgeluiden, moerassige gebieden en kreten van Marie die dacht dat ze ging verdrinken.... En dan na ongeveer 3 uur klimmen veranderde het landschap. De bomen werden kleiner en even later alleen nog maar korstmossen. Toen deze ook nog verdwenen werd het pas écht klimmen. Rotsen, steentjes en water dat langs alle kanten van de berg liep. Helemaal bovenaan ons doel: Glaciar Martial!
Het was de moeite! Vorige week droegen we nog onze bikini en nu stonden we op echt ijs. Een ongelooflijk mooi zicht op de zee, de bergen en de stad. Heel erg mooi en we werden er een beetje stilletjes van.....
Niet erg lang, want ons Italiaans gezelschap ontdekte de ijs-glijbaan. Naar boven kruipen op het bevroren stuk en op je poep terug naar beneden. Ondertussen heel goed opletten dat je niet in een stroompje terechtkwam. De gillen klonken waarschijnlijk tot in het dal.....

Na de speeltijd stapten de meisjes terug naar beneden, terwijl de jongens probeerden om nog wat hoger op de gletsjer te geraken. Beneden op de brug, aan de voet van de gletsjer-berg wachten we op hen.

Elke avond kookten we voor bijna heel het hostel. De Italianen houden van koken en van een volle tafel. Leen en ik besloten om op een avond pannenkoeken te bakken. We kochten 2 kg bloem, 12 eieren en verschillende liters melk. Het beslag bereiden was helemaal niet zo moeilijk en we klaarden de klus in een wip. Maar dan.... pannenkoeken bakken.... in gammele pannetjes op een gammel vuurtje. Het is eens iets anders. Bij een van de pannetjes ontbrak de steel en da's al helemaal niet makkelijk om dan je koekje omgedraaid te krijgen, maar kom, na drie uur bakken hadden we een reuzestapel! Ze smaakten verrukkelijk!!!!

Walter, de man die in Buenos Aires op onze kamer lag en samen met ons de voetbalticketten ging kopen, woont in Ushuaia. We belden hem op en spraken meermaals met hem af. Uiteraard mocht hij bij het pannenkoekenmoment zijn!


Walter raadde ons een mooie wandeling aan en zei erbij om vroeg te vertrekken, want het was echt ver. 'Cordón de la oveja', aan de andere kant van Glaciar Martial en ook weeral een plaatje! I.p.v. heel de saaie weg te stappen tot aan de voet van de berg, gebruikten we onze duim. Het duurt nooit langer dan 10 minuutjes voor er wel een vriendelijke mens stopt en je meeneemt. Heel erg handig! Eigenlijk was de man op weg om te gaan golfen (waar je dat hier ergens in de bergen kan is ons een raadsel), maar reed speciaal voor ons een 'beetje' rond.
De man gaf ons ook nog wat goede raad en vroeg of we goed voorbereid waren. Enkele jaren geleden verdwaalden er twee toeristen in het bos en ze werden pas na 17 dagen terug gevonden. Dood of levend weten we niet goed.... ;-)


Enfin, wij hadden meer geluk. Het was alweer de moeite! Zeg allemaal jullie werk op en kom het zelf eens bekijken. Een aanrader! Bekijk de foto's, maar besef heel goed dat het in het echt nog veel groter, mooier en indrukwekkender is!

Dan, Leen en Katrien halverwege de top

Op zijn vrije dag nam Walter ons mee voor een autorit langs drie grote meren in de 'buurt'. Alles bij elkaar reden we ongeveer 500 km....
We bezochten Lago Fagnano, Lago Yehuin en Lago Escondido.

Morgenvroeg nemen we de bus naar Punta Arenas (Chili). Hoe lang we daar blijven, wat we daar gaan doen en waar we daarna heen zullen gaan weten we uiteraard nu nog niet. We zien wel....

Hou jullie warm!
Leen en Katrien

xxx