Nog even in Puerto Madryn.

Dag beste lezers,

enkele dagen geleden zijn we hier in het paradijs beland. Een zalig hostel 'El Refugio': proper, gezellig, huiselijke sfeer, tuintje, barbecueplaats, wasgelegenheid,.... We hebben er optimaal van geprofiteerd!
Kennisgemaakt met verschillende leuke mensen en heel veel onnozele spelletjes gespeeld! Dit zijn Benjamin (een zwijgzame Engelsman), Marie (een echte Italiaanse furie) en haar broer Francesco alias Pepe (gewoon ontzettend lief en behulpzaam).




Om de beurt kookten we voor elkaar. Leen en ik hadden zin in worteltjes met patatjes en een vleezeke. De anderen gingen volmondig akkoord! Naar de winkel en samen kookten we voor een man of acht. Heel erg gezellig! Toen we eindelijk aan tafel konden gaan, begon Marie met een lang gezicht te eten.... Ze lustte geen worteltjes. Groenten zijn veel te gezond... Ze heeft echt gevochten om de 7 kleine stukjes binnen te krijgen ;-)



Eergisteren gingen we met zijn allen naar Península Valdés. Een beschermd natuurgebied op 100 km van de deur. Het was net of we op schoolreis vertrokken: lunchpakket, zwemgerief en warme trui in de rugzak en op weg met een minibusje en een gids. Hij vertelde heel interessante weetjes.
Hieronder zien jullie een fotootje van een armadillo (wij denken een gordeldiertje). Het was helemaal verlekkerd op de geur van Leen haar Tevasandaal... Slechte smaak ;-)

Deze zeeleeuwen wegen bij hun aankomst meer dan het dubbel dan wanneer ze terug vertekken. Ze moeten namelijk heel veel kindjes maken bij hun harem vrouwen en ze dan ook nog eens verdedigen. De kroost was ondertussen al enkele maanden oud en bléten als lammetjes. De oudere mannetjes daarentegen brulden als leeuwen met cholera. De kleintjes moeten duidelijk nog een hele weg afleggen...
Wanneer je geluk hebt (3 procent kans) kan je Orka's zien die tot op het strand komen om de zeeleeuwen op te eten. We hadden geen geluk.

Bij een volgende stop zagen we een kolonie pinguïns. Superschattige kleine beestjes die ons nieuwsgierig aankeken.
Voor de mobiele schoolvrienden onder ons, heel goed nieuws. We maakten kennis met de familie langs moeders kant van Michel. Ze stellen het allen wel! Zowel broer Jaak als zus Ingrid hebben hun universitair diploma behaald. Jammer genoeg zijn tante Georgette en nonkel Firmin omgekomen in een ongeluk toen ze in aanvaring kwamen met een orka. Naar het schijnt was de orka dronken....

Jaak en Ingrid

De zeeolifanten waren moe en van op grote afstand toch nog zeer indrukwekkend. Wat een grote, vette beesten.
De omgeving was spectaculair! Eindeloze Patagonische steppe en aan de kustlijn machtig hoge kliffen.

Stevige zeebries...

Op het einde van de dag bezochten we Puerto Pirámides, een klein visserdorpje in het natuurreservaat. Het strand en de zee zagen er heel uitnodigend uit.
Van ons tweetjes is Leen met voorsprong het zee-dapperst!! Ik verkoos het strand...

De vier jongens in ons gezelschap kochten een bal en ravotten. Gustav, Jacob (beiden van Zweden en echt toffe gasten), Benjamin en Francesco voetbalden en de meiden (Marie en Dorothee van Frankrijk) keken toe en supporterden. Heel aangename uurtjes.

Dit is Jacob en de grootste pechvogel die we tot hiertoe ontmoet hebben. Hij is al twee keer bijna dood geweest (aanrijding met auto en bijna levend begraven onder een hoop bagage die van een kar in de luchthaven viel) en zijn camera (met twee lenzen, memoriekaarten en 750 foto's) werd gestolen. Ondertussen kocht hij al een nieuwe die hieronder te bewonderen is.

Pepe had enkele weken geleden rasta's laten leggen of maken in zijn haar. Ze waren mislukt, dus knipte zus Marie ze af. Of beter gezegd ze snoeide zijn haar met een botte schaar gevonden in een hostel. Het trok eerlijk gezegd op niks. Hier een kap en daar een put en aan zijn oren nog wat lange krolletjes. Leen is fantastisch met haar en schaar en maakte Pepe weer toonbaar! Enkele weken geleden oefende ze al eens op mij en ondertussen knipte ze ook haar eigen haartjes bij. En dat allemaal met het schaartje van haar zakmes (bedankt mama en papa van Leen) en een versleten oud kammetje (bedankt mama van Katrien). Heel veel werk, maar de resultaten mogen er zijn!!!

Heeft er iemand al eens gehoord van Jungle Speed? De moeite! Een spelletjes waarbij je zo snel mogelijk een totem moet veroveren. Wij waren te traag!! Gieren, lachen, onnozel doen en vechten voor de houten totem. Onze handen genezen traag van de opgelopen letsels...

Strakjes trekken we nog even de stad in. We zijn hier ondertussen al enkele dagen en zagen nog niet meer dan de supermarkt (trouwens een hele goede). Het is veel te gezellig in en rond het hostel en het strand. Ergens zou er hier een punt zijn van waaruit je een prachtig zicht hebt op de omgeving. Benieuwd...

Deze avond nemen we de nachtbus (dan moeten we geen overnachting betalen) naar Comodoro Rivadavia waar we rond 4 uur 's morgens zullen toekomen. De busterminal gaan we inpalmen om de rest van de nacht door te brengen. Wanneer we niet kunnen slapen, zal er gefeest worden!! Met deze mensen reizen we verder:

Marie

Pepe

en Dorothee.

Hou jullie goed en tot de volgende!

Leen en Katrien