Bosque Petrificado
Wandelen tussen de vele piguïns
Tonina Overa
Lago Musters
Ons huisje
Een ritje met de pickup langs de kustlijn
Onze Argentijnse mama, Gladys
Bestekes,
we hebben er weeral fantastische dagen opzitten en dus weer hoog tijd om jullie op de hoogte te brengen!
In Puerto Madryn zijn we dan toch op zoek gegaan naar het formidabele uitzichtpunt en met wat omweg hebben we het gevonden. Het was de moeite, maar de weg er naartoe was niet wat het zou moeten zijn. We liepen langs de vloedlijn van de oceaan en genoten van de zomerse wandeling, tot we terecht kwamen op een ongelooflijk vuile plaats op het strand: groen-bruin-zwart zand, wegzakken, vettig gevoel tussen de tenen, vastraken in de modder.... rottigheid, vuiligheid en stinken! Heel hard gelachen en blij dat we eruit geraakten.
's Nachts reden we met de bus naar Comodora Rivadavia en daar namen we een bus verder naar Sarmiento. Zoals steeds gingen we op zoek naar de goedkoopste slaapgelegenheid en we deden alle plaatsen aan, alleen waren ze veel te duur. Gelukkig bestaat er zoiets als toeristische informatie. De dame hielp ons goed verder en regelde een appartementje voor ons. We moesten betalen per persoon, maar Marie kreeg de eigenaar zo ver dat we maar voor 4 mensen moesten betalen i.p.v. voor 5... Een glimlach op tijd en stond doet wonderen!
Het appartementje was eigenlijk een huisje en we hebben er van elke minuut genoten!!! We maakten een barbecueplaats en genoten 's avonds van een heerlijke 'asado'. 2,5 kg vlees, patatjes uit de oven, slaatje, bier, enz. en dat alles in ons eigen huisje!
Toen we na onze overvloedige maaltijd buiten een wandeling gingen maken keerden we snel op onze stappen terug. Supergrote agressieve muggen probeerden ons op te eten en ze waren met veel te veel om ze van je af te kunnen houden.
Alles aan het huisje was perfect, behalve de deur van de badkamer. We hadden al gemerkt dat de klink telkens een beetje haperde wanneer je de deur open of dicht deed, maar we schonken er niet zo veel aandacht aan. Tot Leen naar de badkamer ging en even later vroeg of ik de deur langs buiten kon opendoen. Van binnenuit lukte het haar niet. Geen probleem... wel een probleem! De deur ging niet open. We probeerden vanalles en nog wat, maar er veranderde niets, de deur bleef gesloten. Leen geraakte niet uit de badkamer. De enige manier om haar eruit te krijgen was via het piepkleine raampje dat uitgaf op een piepklein tuintje. Heel veel duwen, trekken, sleuren en lachen later stond ze weer met beide voeten op de grond!
Even later namen we met z'n allen een taxi (met vier op de achterbank is gezellig en warm) naar het reservaat Bosque Petrificado. Miljoenen jaren geleden leefden hier dinosaurussen en wanneer we daar zo rondliepen leek het of ze elk moment weer te voorschijn konden komen. Onwezenlijke omgeving... alles leek dood en verlaten. Schitterende kleuren, fossiel wordende boomstammen, heuvels. Indrukwekkend!
Na ontelbaar veel 'wows' en 'amazings' reden we met de taxi terug.
Dezelfde dag namen we de bus terug naar Comodoro Rivadavia en wachten daar enkele uurtjes in de busterminal tot we de bus konden nemen naar Puerto San Julián. Om half 6 in de morgen kwamen we aan en gingen direct op zoek naar slaapplaats. We liepen weer heel de stad door en vonden alles te duur. Dan maar terug naar de busterminal en even gewacht tot de toeristische info openging. De dame, Gladys, was ontzettend vriendelijk en bood ons een kamer bij haar thuis aan. Er waren wel maar 4 bedden, maar voor dat geld zou iemand van ons wel op de grond slapen.
We hebben het ons niet beklaagd!!! We kwamen bij een supervriendelijke familie terecht en voelden ons direct thuis. We woonden bij 'abuelo' (opa), de lelijke hond Coca met 2 pupjes van 10 dagen oud, de katten Felix en Felipe en uiteraard Gladys. Ze bemoederde ons van de eerste tot de laatste minuut en na twee maanden onderweg zijn is dat een heerlijk gevoel. Ze deed zelfs onze was! Onze kleren ruiken eindelijk weer fris en zijn properder dan ooit....
Onze Argentijnse familie gaan we nooit vergeten!!
Vanuit dit paradijsje op aarde ondernamen we een excursie met een bootje. We vaarden enkele uurtjes rond, wandelden tussen de pinguïns (de kolonie telt zo'n 150 000 exemplaren!), zagen 'toninas overas' opduiken(wit-zwarte dolfijn), een zeeleeuw die een meeuw verorberde, enz. We genoten alweer van de eerste tot de laatste minuut!
De volgende dag nam Natalia (dochter van Gladys) ons allen mee in de laadbak van haar pick-up voor een ritje langs de prachtige kustlijn. Wondermooi landschap, heerlijk weer, pinguïns, zeeolifanten, ....
Mensen, reizen is heerlijk! We hebben al zoveel mooie dingen gezien, zoveel leuke mensen ontmoet, zoveel hulp gekregen,... 't Is moeilijk om het weer te geven wat we hier allemaal beleven en meemaken, maar neem het gerust van ons aan, het is meer dan de moeite!! We zijn zo'n gelukzakken... en we weten het.
Elke maaltijd deelden we met onze familie en die huiselijke sfeer deed echt deugd. Met z'n allen aan de ronde tafel in de kleine keuken, bij elkaar gesprokkeld bestek en borden die al lang niet nieuw meer zijn.... maar zoveel liefde en warmte.... heerlijk!
Met een ongelooflijk warm en dankbaar gevoel namen we afscheid van deze sympathieke mensen. Natalia bracht ons met de pick-up naar de terminal en na een laatste 'tot ziens' namen we plaats op de nachtbus die ons naar Rio Gallegos bracht.
Daar gingen we op zoek naar het hotel dat Gladys voor ons gereserveerd had. Normaal was het 50 pesos per nacht (ongeveer 12 euro), maar Gladys vertelde de dame dat ik haar nichtje uit België was en pingelde 10 pesos van de prijs af.... ;-)
Inez, zoals het vrouwtje heet, ontving ons weeral ongelooflijk hartelijk! We amuseerden ons geweldig met het fantaseren over mijn achtergrond. Hoe mijn Argentijnse mama in België terecht kwam, hoe ze mijn vader ontmoette, mijn stiefbroers en tientallen stiefzussen,... Ze moest eens weten.... ;-)
Gisteren belde Gladys om te vragen hoe de busrit verlopen was, of we goed ontvangen waren, enz. De schat!!!
Morgenvroeg om 9 uur nemen we de bus naar Ushuaia (14 uur rijden). Jammer genoeg kunnen we niet 's nachts reizen. Blijkbaar zijn de wegen te slecht en is dat dus gevaarlijk. We zullen wel zien. We hebben er in elk geval nog altijd goesting in!
Marie, Pepè, Leen en ik zijn een prachtteam! Van Dorothée namen we gisterenmorgen afscheid, zij reisde door naar El Calafate, wij gaan naar Ushuaia.... voorzien van warme kleren!
Lieve mensen, we gaan jullie laten.
Tot de volgende!!!
Leen en Katrien
Geen opmerkingen:
Een reactie posten