Ongeveer 80 busuren later....

Dag bestekes,


hier zijn we weer! Vanuit Santiago namen we de bus naar Mendoza. We liepen een hele dag rond en bekeken de 'bezienswaardigheden': muzeums aan de buitenkant en winkels aan de binnenkant ;-)....

Toen we daar rond liepen sprak een toeristisch uitziende man ons aan die de weg vroeg. Hij gedroeg zich vreemd en kreeg direct de stempel 'raar' opgeplakt, tot hij ons vertelde dat hij die morgen overvallen was en niets meer had.... behalve de vuile kleren aan zijn lijf. Alles kwijt: paspoort, bankkaarten, geld, dagboek, kleren, prullaria,... alles! Ze hadden iets in zijn gezicht gespoten en zijn spullen afgenomen. We hadden er mee te doen. De man bleek van Nederland te zijn wat het makkelijker maakte om te praten. Kevin zoals hij heette trilde over heel zijn lichaam, zweette als een rund en wist absoluut niet wat te doen, hij liep maar wat rond van hier naar daar én terug.
Het was vrijdagnamiddag en alle 'hulpmiddelen' (o.a. Western Union, Ambassade) waren gesloten. De volgende woensdag had hij een vlucht vanuit Santiago in Chili, maar zonder paspoort geraak je de grens niet over en zonder geld geraak je niet in Buenos Aires om een nieuw paspoort aan te vragen. We besloten hem te helpen en leenden hem voldoende euro's om in de hoofdstad te geraken. Hopelijk lukte het hem zonder paspoort. Man man man... wat een pech! We waren er even niet goed van, vooral omdat we beseffen dat het ons ook kan overkomen. We mogen nog zo hard ons best doen om onze rugzakken aan elkaar vast te binden, ze nooit alleen te laten, geld te verspreiden, kopietje van paspoort,.... maar tegen geweld zijn we niet opgewassen. Och ja, we laten er onze reis niet door vergallen, maar blijven op onze hoede.

Vanuit Mendoza namen we weer een héél erg lange-afstands-bus naar Iguazú waar we 36 uur later toekwamen. Het was al bij al nog een plezante tocht, de 'busman' organiseerde zelfs 'Bingo!'. De winnaar kreeg een fles wijn, maar jammer genoeg deelde hij niet mee...

Lieve mensen, de watervallen in Iguazú zijn indrukwekkend en onbeschrijflijk mooi. Ze liggen op de grens van Argentinië, Brazilië en Paraguay in tropisch regenwoud en zijn 72 meter hoog! Zo mooi!!! We zagen ook aapjes, prachtig gekleurde vlinders die op ons kwamen zitten en nog veel beestjes waarvan we de naam niet kennen. We krijgen de foto's hier niet op de computer dus die hebben jullie nog tegoed...



We lieten deze prachtige natuur achter en namen weer een lange bus richting Salta in het noorden van Argentinië. Een mooie stad waar we met plezier even rondwandelden. Daar zagen we foto's van San Pedro de Atacama.... en hier zijn we nu! Zo makkelijk is reizen dus, je ziet iets moois, vraagt even rond en neemt een bus.
Om hier te geraken moesten we weer de Andes over en ook dat is indrukwekkend mooi. Cactussen, gekleurde bergen, Alpaca's (soort lama), tientallen haarspeldbochten, steile bergen en heel de tijd boven de 4000 meter. Zo mooi....
Vandaag gaan we op uitstap naar de Valle de la Luna y Valle de Muertes om de zonsondergang te zien boven de zoutvlakte. Volgens andere toeristen echt de moeite!

Meital van Israel.

Valle de la Luna

Valle de Muertes

Morgenvroeg vertrekken we dan voor een driedaagse tocht naar Uyuni in Bolivië. We gaan door de zoutvlakte rijden, door de woestijn, geysers bezoeken, een bad nemen in een warmwaterbron, douchen met koud water, slapen in overvolle slaapzalen, kou lijden 's nachts en smelten overdag,.... we kijken er ongelooflijk hard naar uit!

We proberen zo snel mogelijk de foto's te posten, maar trekken ons nu even terug in de Salar de Uyuni... om te bezinnen.... ;-)

Heel veel liefs,
Leen en Katrien
xxx

Condoomkes-race

Luz Maria heeft ons fantastisch goed verzorgd en we verlieten haar met een rugzak vol proper gewassen kleren. Ze ruiken nog naar wasmiddel....

Onze Chileense mama

Vanuit Talca gingen we op daguitstap naar Constitucion aan de Pacific Ocean. Een mooi gezellig dorpje aan de oceaan.
Dat het hier af en toe gevaarlijk kan zijn kunnen jullie op dit bord zien.







Echt veel hebben we van dit plaatsje niet onthouden, maar wat we niet snel zullen vergeten is de rit terug naar Talca met een oude dieseltrein. De machinist toeterde onderweg mensen, schapen, paarden en koeien van het spoor. Drie uur lang, de bus deed er een uur minder over, schokkelden en hobbelden we aan de voet van de bergen langs een rivier over gammele bruggetjes en een oud verroest spoortje. Heel erg charmant.


In heel Chili werd donderdagavond betoogd voor het vrij verkrijgen van de morning after pil. Domodungu, de organisatie die vrouwen in nood helpt waarbij Luz Maria werkt, stapte ook mee... en wij dus ook! We probeerden de slogans te achterhalen en fonetisch mee te broebelen. Deze verstonden we 'no queremos abortar, si a la pastilla' en 'nosostras parimos, nosotras decidimos'. (wij willen geen abortus, ja aan de pil en wij bevallen, wij beslissen)


Toen we onszelf 's avonds op televisie zagen verschijnen, wisten we het zeker. De 'condoomkes-race' (zoals wij het noemden) was een succes geweest!

Na ongeveer een weekje Talca namen we vrijdagmiddag met een welgemeende knuffel afscheid van onze Chileense mama.

Op de bus richting Santiago waanden we ons in een vliegtuig. Er waren hostessen die vriendelijk lachten bij het opstappen, snoepjes rondbrachten, regelmatig informeerden of alles naar wens was, cola brachten, de 'condens' van de voorruit veegden (we zaten bovenaan in een dubbeldekbus met panoramisch zicht op de omgeving), lederen zetels en een recente film! Ze vroegen ook nog of we geen dekentje of een kussen wilden.

En nu zijn we nog steeds in Santiago, de hoofdstad van Chili. We logeren hier in het chiqueste hostel ooit! Een oude koloniale woning met hoge plafonds, prachtig geschilderd, grote glazen deuren, lusters, een jaccuzi in de tuin en zwembad, een bar, een goed uitgeruste keuken met een kookeiland en... Jef en Els! De twee belgen die we in Montevideo (Uruguay) aan het begin van onze reis ontmoet hebben. We bleven contact houden en spraken hier terug af. Heel plezant om hen weer te zien en reisverhalen uit te wisselen.

Vandaag vertrekken ze naar Oakland in Nieuw Zeeland.
Jef en Els, we wensen jullie een spetterend vervolg van de reis en we zien elkaar weer in de Kastart in Gent!!!!



Ondanks het gezellige hostel verkenden we toch nog even de stad. We bezochten het Museo de la Solidaridad Salvador Allende en het Museo de Bellas Artes en snoven onze portie cultuur (en smog) op. Onderweg beklommen we ook de Cerro Santa Lucia, een park met een prachtig zicht op de stad!



Morgen gaan we naar Valparaiso en daarna gaan we terug naar Argentinie, naar Mendoza waar ze naar het schijnt de allerbeste wijn ter wereld hebben (volgens de Argentijnen).....


Heel veel liefs,
Leen en Katrien

Maak u bekend!

Beste mobiele school vrienden (en andere vrienden),

zoals jullie allemaal hebben kunnen lezen in onderstaand bericht zullen we op 2 september weer met beide voeten op Zaventemse grond staan.
We herinneren ons de weddenschap op ons feestje (12 januari) waarin er gegokt mocht worden wanneer we terug zouden komen. Nu zouden wij graag weten wie er gewonnen heeft! En nee Arnoud, jij bent het niet. ;-)

Hoe kan de gelukkige zich bekend maken om zijn prijs(je) te winnen...? Heel eenvoudig.
1. Reageer op dit bericht en laat je naam en adres achter
2. Stuur een duidelijke foto naar leendhont@gmail.com én katrienvangeel@hotmail.com
3. Alle stapjes volbracht? Wacht dan maar rustig af. ;-)

Onze eerste dagen Chili in gezellig gezelschap

En hier zijn we terug.... dag lieve mensen!

Tijd om jullie weer op de hoogte te brengen van onze belevenissen tijdens de laatste week. Vanuit El Bolsón namen we de bus naar Bariloche en daar werden we in de Bus Terminal opgewacht door.... Marie!!! Heerlijk om haar terug te zien en we vlogen in haar armen. Ze nam ons mee naar haar hostel en het was geweldig dat we voor een keertje geen slaapplaats moesten zoeken. Gewoon iemand volgen die de weg weet is fantastisch! ;-)

We logeerden in een superleuk hostel met bijna geen gasten. Er was een grote tv, keuze uit verschillende films, een sjotterkestafel, pingpongtafel, een keuken,.... Allemaal perfect! Jammer kregen we de volgende dag te horen dat we het hostel moesten verlaten, het werd gesloten bij gebrek aan gasten. Tja, we zijn gewoon om te verhuizen.... Er werd een taxi gebeld en die bracht ons naar onze nieuwe slaapplaats. Een even leuk hostel met dezelfde faciliteiten en heel veel leuke mensen waar we direct kennis mee maakten!

Deej en Anthony --> hele toffe gasten uit Engeland.

Wanneer we in de stad rondliepen, botsten we altijd op bekenden. En dat, beste mensen, zijn we echt niet meer gewoon!

Vrijdag namen we afscheid van alle leuke mensen en vertrokken alleen om half 8 's morgens met de bus naar Osorno in Chile. Rond de middag kwamen we daar toe en boekten direct een bus richting Talca, die 's nachts zou vertrekken.
De tussentijd vulden we op met rondslenteren, mensjes kijken, eten, drinken en winkelen.... Ik kocht een nieuwe pyjama (appeltjesgroen ;-) ) en we kochten beiden een broeksriem, we waren het beu dat onze broek bleef afzakken!

's Morgens om half 8 kwamen we hier in Talca aan, waar we op zoek gingen naar Luz Maria (een goeie vriendin van mijn goeie collega Kristel). Ik ontmoette haar vorig jaar in juli bij Kristel thuis en we spraken hier af. 't Was niet makkelijk om haar te vinden, maar het is ons gelukt! We mochten ons installeren in het huisje achterin de tuin en dat bevalt ons prima! Een heel huis helemaal voor ons alleen!!! We hebben zelfs elk onze eigen slaapkamer.... Luxe!! We maakten kennis met enkele mensen van haar hele grote familie en ze zijn allemaal ontzettend vriendelijk en behulpzaam.

Luz Maria en familie aan 'onze' grote tafel

Hier in deze stad zijn er echt geen toeristen en de mensen bekijken ons dan ook uitgebreid. We leven tussen de plaatselijke bevolking en we vallen op.... Ik ben ongeveer twee koppen groter dan de gemiddelde Chileen en Leen ongeveer een kopje ;-).

En dan sluiten we nog even af met een kleine 'belangrijke' mededeling....
Normaal gezien vlogen we terug naar Brussel op 14 april vanuit Guayaquil in Ecuador, maar dat vonden we veel te vroeg. Dat we onze reis gingen verlengen konden jullie waarschijnlijk al wel raden, maar nu hebben we dus ook een datum.
Hier komt ie..... neem jullie agenda en schrijf het op.... 2 september zijn we terug in België! We vertrekken vanuit Ecuador op 31 augustus en landen in Zaventem op 2 september 's morgens in de vroegte.

Nog bijna 5 maanden te gaan dus.... En we blijven jullie op de hoogte houden!

Liefs,
Leen en Katrien

Eindelijk goedkoop internet!!!

Beste mensen, hoe is het ermee?

Het is ongelooflijk lang geleden dat jullie nog iets van ons hoorden, maar de prijzen in de internetcafés swingden de pan uit.... Veel te duur! Ondertussen vonden we iets goedkopers, dus kunnen we onze blog een beetje bijwerken. Er is heel veel gebeurd sinds ons laatste blogverslagje. Ik ga proberen om een overzichtje te geven van onze laatste weken....

Vanuit Ushuaia namen we de bus naar Punta Arenas in Chile. Daar bleven we maar een nachtje en de volgende dag namen we de bus naar Puerto Natales om van daar direct verder te reizen naar El Calafate, terug in Argentina. Weeral verschillende busuren later was het tijd om slaapplaats te zoeken en dat was daar echt niet evident. Het was het weekend van Pasen en alles was volgeboekt. Maar zoals steeds komt alles in orde en we vonden een bed.

Het enige wat echt de moeite was in dit stadje was de gletsjer Perito Moreno: 30 km lang, 5 km breed en 55 meter hoog. Onwaarschijnlijk mooi en indrukwekkend! Het ijs prachtig blauw, de bergen op de achtergrond, Lago Argentino met ijsschotsen,... we waren onder de indruk! Heel erg spannend bovendien, want constant breken er stukken ijs af die met een donderend geraas in het meer vallen. Per dag verschuift de gletsjer ongeveer 2,5 meter, dus ziet hij er elke dag ook een beetje anders uit.

Pasen is een familiedag en dus zochten we de dichtsbijzijnde familie op die we hier hebben.... Liesje en haar ouders! Liesje is de zus van het lief van mijn nicht... en da's dus ook een beetje familie! Toevallig waren ze ook in El Calafate en het werd een hele gezellige avond.

Hier namen we ook tijdelijk afscheid van Marie en Pepè, zij reisden al sneller door naar Bariloche.

En dan ons hoogtepunt van ons verblijf in El Calafate: de Big Ice Trekking over de gletsjer!!! 's Morgens werden we opgehaald met een busje en reden we de 80 km naar de gletsjer. Met een bootje staken we Lago Argentino over en na een laatste pipi-stop begonnen we aan de klim door het bos tot waar we aan onze ijstocht konden beginnen. Onderweg kregen we elk nog een paar ijzeren-onderbind-schoenen en een veiligheidsgordel omsnoerd (voor moesten we in een kloof vallen....) en pikten we onze 4 gidsen op.
Eens op het ijs waren we ongelooflijk blij met die ijzeren zolen. Allemaal achter elkaar vatten we de tocht aan over het ijs. Het was de moeite! Een immense ijsvlakte, breuklijnen, lagunes van smeltwater, stralende zon, helblauwe hemel, bergen op de achtergrond, enz. Gewoon genieten! In het midden van de gletsjer picknickten we op het ijs in een fantastisch mooie omgeving. Gelukkig hadden we gidsen (zonder is trouwens verboden). Ze zochten de makkelijkste weg uit, waarschuwden voor kraters en breuklijnen, boden helpende handen aan en wisten duidelijk waar ze mee bezig waren. We voelden ons veilig in hun omgeving.

Na enkele uren op het ijs was het tijd om naar de boot terug te keren en daar stond er ons nog een fijne verrassing te wachten: whiskey met ijs van de gletsjer!!! Decadent hè?! Hoewel we beiden geen fan zijn van whiskey smaakte het uitstekend ;-)

Na deze wondermooie uitstap namen we de bus naar El Chaltén, een gezellig dorpje aan de voet van Parque Nacional Los Glaciares. Daar hebben we enkele mooie wandelingen gemaakt en kwamen Charles terug tegen. We hadden in Ushuaia kennis gemaakt en het was leuk om hem terug te zien! De wereld van de reizigers is niet zo groot....

En wie we hier ook nog opnieuw tegenkwamen??? Onze familie! Liesje en haar ouders waren hier even voor ons gearriveerd en we brachten weer een hele gezellige avond met hen door in een restaurantje. Het eten en de wijn smaakten heerlijk!!! Na een avond vol getater en gelach namen we afscheid van hen. De volgende ontmoeting zal in België zijn....

Wanneer je hier in de bergen gaat wandelen moet je eten meenemen, verschillende lagen kleren boven elkaar, en een leeg flesje. Water kan je hier overal gewoon uit de bergriviertjes drinken. Zo zuiver en lekker! Wat een luxe!

Vanuit El Chaltén namen we zaterdagnacht de bus naar El Bolsón waar we nu nog zijn. Zoveel uur zijn we nog nooit onderweg geweest!! Dertig en een half uur op de bus, hobbelen en schokken over onverharde wegen (precies of je rijdt over een kasseiweggetje), door de eindeloze steppe. De moeite en leuk om gedaan te hebben. We namen de enige weg die loopt van zuid naar noord, de legendarische Ruta 40, die bestaat uit grote keien, grind en ongelooflijk veel stof! Uren en uren rijden door het droge dorre landschap dan weer over bergen en dan weer eindeloos vlak. De moeite!
Toen we hier gisterenmorgen om half 7 toekwamen (na een nacht, een dag en nóg een nacht op de bus) waren we beiden geradbraakt en alleen nog in staat om te slapen. Na een klein uurtje zoeken vonden we slaapplaats en het was zalig om ons horizontaal neer te leggen en onze ogen te sluiten zonder hobbelen....

En morgen reizen we weeral verder, naar Bariloche deze keer waar we Marie en Pepè terug gaan zien. We kijken er naar uit om bij te babbelen!

Maar eerst genieten we nog even van onze gezellige kamer in een leuk hostalletje. Een goed bed, een propere badkamer, plaats om onze was te drogen, sponsen handdoeken, zacht wc-papier, wollen tapijt,.... je leest het goed: we zijn luxebeesten!!!

Lieve mensen, hou jullie goed en tot de volgende keer! We gaan ons best doen om sneller te bloggen!

Liefs,

Leen en Katrien

xxx