Ons laatste blogverslagje schreven we nog in Chile, maar ondertussen zitten we al ongeveer 2 weken in Bolivië. Vanuit San Pedro de Atacama deden we een driedaagse tocht door de Salar de Uyuni, de grootste zoutvlakte ter wereld.
We zouden hier heel erg graag onze foto's tonen, maar we hebben nog altijd geen snelle computer gevonden. Jullie hebben ze dus nog altijd te goed...
Nog nooit zo'n mooi uitzicht gehad!
Jeeps klaarmaken...
Laguna Blanca
Laguna Verde
Aguas Calientes
Arbol de piedra
Laguna Colorada
Onze eerste kennismaking met een lama...
Slaapkamertemperatuur... 8 graden... Brrrrrr
Zeven lagen en nog steeds koud!
Geisers
Vulkanisch gesteente
Katrien in versteende lava
12 000 vierkante kilometer zout...
Isla de los pescadores.
Cactussen van wel 1300 jaar.
Het zoutmuseum gebouwd met zoutblokken.
Mmmmm...
Laatste stopplaats in Uyuni, het treinenkerkhof. Dertig jaar geleden werd de spoorweg gemoderniseerd. De wrakken roesten...
Na Uyuni namen we een bus naar Potosí waar we ook enkele dagen bleven. Wat ons van deze stad het meeste zal bijblijven is ons bezoek aan de berg Cerro Rico . In deze mijnen werken mannen 8 uur per dag om de stukken steenpuin naar boven te brengen. Er zijn vier verschillende niveau's en ze werken stuk voor stuk als beesten. Zo'n zwaar werk! Het is moeilijk om je voor te stellen.
We zagen o.a. twee mannen die een hele dag niets anders doen dan het puin in zakken scheppen waarna het met een katrol naar boven wordt getrokken. Deze mannen schuppen elke dag ongeveer 25 ton. De katrol is er nog maar 8 jaar. Hiervoor droegen mannen de zakken van ongeveer 45 kg naar boven bij een hitte van ongeveer 30 graden. Onze gids, een ex-mijnwerker van ongeveer 50 kg, vertelde dat hij dit drie jaar gedaan had. Per dag ongeveer 40 keer op en af.....
Vier anderen die we aan het werk zagen trokken en duwden een ijzeren wagon vol steenpuin voort over een soort van sporen. Gevuld weegt deze 2000 kg, leeg 500 kg. Ze gooiden hem om en weer anderen vervoerden het puin verder naar boven.
In deze berg worden koper, zink, zilver, lood,... 'gewonnen'. De mannen moeten ongelooflijk hard werken in onmenselijke omstandigheden. Al bij al verdienen ze niet slecht (ongeveer 200 euro per maand en het minimum maandloon hier is 40 euro, hebben we ons laten vertellen), maar door de ongezonde werkomstandigheden zijn hun levensverwachtingen erg laag. Gemiddeld sterven ze ongeveer 10 jaar nadat ze voor de eerste keer de mijnen zijn binnengegaan.... Ze worden gemiddeld geen 40 jaar oud....
We zagen de asbest en de arsenicum overal zitten.
Na twee uur waren we superblij dat we het daglicht terug zagen! Wat zijn we toch geluksvogels!!! Vrijheid om te reizen, vrijheid om keuzes te maken, een job te doen die we graag doen, veilige werkomstandigheden,...
In de mijnen zouden ook ongeveer 2000 kinderen aan het werk zijn. Onvoorstelbaar! Ze zouden op school moeten zitten, spelen en ravotten en geen gevaarlijk werk moeten doen onder de grond!
In Potosí hebben we verschillende toffe mensen ontmoet met wie we op uitstap gingen naar Macha waar er een feest ter ere van Pachamama zou gehouden worden. Dit zullen we nooit meer vergeten. De meest beangstigende ervaring van ons leven ooit en dit in 2008.....
Zaterdagmorgen vertrokken we samen met Carlos, Daniel en Antonio (Spanje), Meital en Ziv (Israël) en Linda (Zwitserland) met de bus naar Macha. 's Avonds kwamen we toe en alles was rustig hoewel de mensen ons vies bekeken. 's Nachts zouden de verschillende stammen toekomen en het feest beginnen. We stonden er voor op en inderdaad de eerste mensen arriveerden: zingen, dansen en lopen rond het plein. We hadden het al gauw gezien, maar volgens een plaatselijke agent zouden vanaf 4 uur grote groepen toekomen. Terug ons bed in (er was niets te beleven en veel te koud) en opgestaan rond 4 uur. Groepen van ong. 50 man/vrouw/kind kwamen toe. Ze zongen allemaal hetzelfde liedje als een soort van 'mantra', dansten en liepen. Sommige kwamen wel van 30 km ver.
Ineens sprong er iemand uit zo'n groep op ons toe en hij maakte aanstalten om een van ons aan te vallen.... Bang, ook de stevige mannen uit het gezelschap, maar dat was nog maar het begin. Die nacht kregen we te horen 'jullie zijn in de dood' en maakten ze moordbewegingen naar ons door over hun nek te krassen.
De volgende dag was het een drukte van jewelste op en rond het plein en in elke straat. Duizenden mensen die dansten en zongen én vochten. Het begint als een feest maar eindigt elk jaar in een moordpartij.... De mannen zijn allemaal onder invloed van alcohol (96º!), cocablaadjes, high van de hoogte en de hitte, een gevaarlijke cocktail! Er moet minstens iemand sterven, er moet bloed vloeien voor Pachamama want dan zou het een vruchtbaar jaar worden. Dit jaar stierven er twee. Sinds 5 jaar treedt de politie op als de gevechten te hevig worden met traangas (we hebben het ook gevoeld). Hiervoor stierven er elk jaar 12 tot 15 mensen. Het was ongelooflijk! We hebben ons nog nooit zo bang gevoeld in ons hele leven. We hebben er ons geen van allen een seconde op ons gemak gevoeld. Ook de mannen waren met momenten echt bang en we zijn blij dat we het overleefd hebben ;-), hoewel we denk ik niet echt in gevaar zijn geweest, maar toch. Zo'n grote menigte, agressief, massahysterie, rondvliegende stenen, zwepen,.... wat een ervaring. Blij dat we het zagen, maar nog veel contenter dat we terug weg waren!!!
We bleven er 2 nachten en 3 dagen en het 'feest' veranderde niet, alleen werden de mensen nog zatter, nog agressiever en nog meer high. Overal dronkaards tegen de grond, grijpende handen en de straten die veranderden in pipi-kaka-stromen. Degoutante stank!
De tweede dag kropen we op een balkon omdat we dachten dat we er veiliger zouden zijn, maar toen voelde we ons echt als ratten in een val. We konden geen kant meer uit en de blikken die we toegeworpen kregen waren allesbehalve vriendelijk. Logisch ook, voor die mensen is het een serieuze zaak en de 'gringos' snappen er toch niks van. Er waren wel niet zo veel toeristen. Even later kwam er een politieman naar boven die zei dat we allen naar buiten moesten. Buiten was het op dat moment echter levensgevaarlijk. De stenen vlogen alle kanten uit en overal waren ze aan het vechten. Een Argentijnse dame die ook op het balkon stond nam het voor de toeristen op en smeekte dat we mochten blijven. In orde! Oef.... we durfden echt niet naar buiten te gaan. Voor onze eigen veiligheid draaide de politie dan maar de deur op slot. Opgesloten, maar toen voelden we ons wel meer op ons gemak.
Na ongeveer twee uurtjes werden we terug vrijgelaten en was het ergste achter de rug. Lieve mensen, dit kunnen we echt aan niemand beschrijven.
We gingen speciaal met een organisatie omdat we op voorhand al wat 'verhalen' hadden gehoord en we dachten dat dat veiliger zou zijn. Maar integendeel... onze gidsen waren serieus onder invloed van 96º, cocablaadjes en 'chicha' (gefermenteerd maïssap)!
Wat een ervaring....
Chica
Daniel en Antonio (Spanje) en Ziv (Israel)
Wat eerst nog vredig leek, draaide uit op een straatgevecht!
Maandagavond kwamen we in Sucre aan met de hele bende en nog altijd komt Macha regelmatig ter sprake.... maar altijd wordt er daarna ongelooflijk hard gelachen. We hebben een Macha-band en zullen elkaar nooit vergeten. Samen in de strijd ;-)
Ondertussen namen we van iedereen afscheid, behalve van Linda. We reizen deze avond verder naar Cochabamba. De anderen hopen we nog eens tegen te komen. Ofwel in Bolivië, ofwel in Peru, ofwel thuis. De Macha-band zal blijven ;-).
Bestekes, hou jullie goed en we doen ons best om de foto's zo snel mogelijk hier te plaatsen, maar het zal weer voor een volgende keer zijn.
Een dikke knuffel,
Leen en Katrien
xxx
1 opmerking:
Dat Katrien een straffe, sociaal gevoelige, no-nonsense madame is, wordt weer bevestigd. Ook voor Leen geldt blijkbaar hetzelfde. Houden zo. De mensheid heeft toekomst met zo'n jeugdigen.
Een oude vent, Toon.
Een reactie posten