Dag lieve mensen,

we zijn in La Paz, de hoofdstad van Bolivië en het bevalt ons prima! Wat een schitterende stad, zoveel te zien en te beleven. La Paz is gelegen 3600 meter boven zeeniveau en gebouwd in een diepe krater. De huizen zijn tegen de bergen gebouwd en dat zorgt voor een prachtig geheel.


Gewoon door de straten lopen is geweldig! Overal kraampjes en overal mensen die vanalles proberen te verkopen: kledij, schoenen, zeep, schoonmaakproducten, eten, broeksriemen, pasta, foetussen van lama's (in alle fundamenten van alle huizen zit een lamafoetus. Dit zou geluk moeten brengen), enz. Om eten voor je ontbijt te verzamelen, moet je al gauw naar 5 verschillende kraampjes in 5 verschillende straten. Gemiddeld duurt het een half uurtje om alles te verzamelen. Supermarkten bestaan hier niet en veel keuze om te eten is er ook al niet. De rijst met kip komt onze oren ondertussen al lang uit! Gelukkig hebben ze ook nog patatjes met kip of soep met rijst ;-)

Om jullie even een idee te geven van wat het leven ons kost in Bolivië, enkele prijzen.... (1 euro = 11.30 Bolivianos)
- een overnachting in een kamer van drie personen en internet: 30 bs
- soep, hoofdschotel (kip en rijst) en dessert: 10 bs
- een busrit van 8 uur: 25 bs
- internet voor een uur: 2,5 bs
- muts: 15 bs
- lederen tasje: 20 bs
- 10 broodjes: 4 bs
Voor ons spotgoedkoop, voor de lokale bevolking echter niet!

Vanuit deze prachtige stad ondernamen we een uitstap naar de meest belangrijke archeologische site van Bolivië, Tiahuanaco. Deze bevolkingsgroep leefde van 1500 voor christus tot 1200 na christus en het waren straffe gasten! Ze deden zelfs al aan geboortebeperking en hadden niet meer dan 5 kinderen! De vrouwen dronken gedurende een hele week thee van een bepaald soort plant en zo waren ze 5 jaar onvruchtbaar. Jammer genoeg wist onze gids niet precies welke plant.... ;-)





Beste mensen, gisteren overleefden we de Camino de la muerte of the Death Road....

Wat een ervaring! Gisterenmorgen vertrokken we met 17 andere toeristen, in volledige koersuitrusting, met een busje naar het begin van de dodenweg op 4700 meter hoogte. Het busje pufte en kreunde en stootte wolken zwarte lucht uit om de berg op te geraken.


Voorzien van muts, handschoenen, lange broek en sjaal begonnen we aan de afdaling. Het eerste uurtje was de weg geasfalteerd en moesten we vooral goed opletten in de bochten, want daar zou het glad zijn. Gewoon genieten, je laten bollen, remmen en uitkijken dat je niet uit de bocht vliegt, meer moesten we niet doen. Niet zo moeilijk! Het uitzicht was adembenemend mooi!

De Camino de la muerte heet niet voor niets zo... Sinds een jaar is er een nieuwe weg gemaakt, maar hiervoor was dit de enige weg tussen La Paz en Coroico en Brazilie. De weg is maar 3 meter breed en geen eenrichtingsstraat. Wanneer auto's of zwaar vrachtverkeer elkaar moesten kruisen, moest een van beiden achteruit tot ze konden uitwijken. Regelmatig donderde er een naar beneden. Naast de weg is er een afgrond van 1000 meter, loodrecht naar beneden. De wrakstukken in de ravijn en de kruisjes aan de kant van de weg spraken voor zich.

We bleven maar naar beneden bollen, 70 kilometer aan een stuk door, waarbij we 3600 meter daalden. We vertrokken in vriestemperaturen met bevroren plassen en kwamen aan in de tropisch hete jungle met weelderige plantengroei.

Na dat uurtje bollen over asfalt op de nieuwe weg sloegen we af en namen de echte Death Road, die dus heel erg smal is en bestaat uit grind, stenen, zand en putten. Onze gids smeekte ons om het vooral rustig aan te doen en uit te kijken voor bochten, terwijl hij uitleg gaf bij de grafmonumenten. We denken dat dit misschien was om ook de durvers duidelijk te maken dat het echt gevaarlijk was.... Ons moest hij niet overtuigen. Leen bleef maar tegen de kant van de berg plakken (hoogtevrees), alhoewel hier op deze weg andere verkeersregels gelden. De mensen die van La Paz komen (naar beneden) moeten aan de kant van de ravijn rijden, aan de linkerkant van de weg dus.

Het landschap veranderde en het werd steeds warmer. Handschoenen, muts, lange broek, jas en trui werden uitgetrokken en het werd steeds vochtiger. Jammer genoeg was het erg bewolkt en was de afgrond niet altijd zichtbaar. We reden onder watervallen, door kleine beekjes, onder lianen en bleven maar hobbelen en schudden. Onze armen deden op het einde van de rit echt pijn van het schokken en onze handen verkrampten helemaal van constant te remmen. Niets zo makkelijk als bergaf rijden, maar toch... toen we na 5 uur schudden aankwamen, waren we 'muerta de cansada' doodmoe.

Na afloop kregen we eten en konden we genieten van een ongelooflijk deugddoende douche waarbij we alle modder en vuiligheid konden afspoelen. We legden ons aan de kant van het zwembad en genoten na. Wat een ervaring, wat een plezier!Nu overleefden we niet alleen Macha, maar ook The Death Road! Gelukzakken dat we zijn!!!

Groetjes,

Leen en Katrien

PS: Mijn zus komt over 2 weken naar Lima om samen met ons enkele weken rond te reizen. Cadeautjes, brieven, e.d. mogen altijd meegegeven worden.... :-)
Emailadres van de zus, marleen_vangeel@hotmail.com .