Even terug in de tijd.... 4 juli 2008
zaterdag 26 juli 2008
Dag lieve mensen!
We hebben wat problemen met de foto's.... we krijgen ze niet in de juiste volgorde. Aan jullie dus om uit te zoeken welke foto's bij welk stukje tekst horen ;-)
We hebben wat problemen met de foto's.... we krijgen ze niet in de juiste volgorde. Aan jullie dus om uit te zoeken welke foto's bij welk stukje tekst horen ;-)
We genieten ondertussen al bijna een week van het regenseizoen in Panama..... Snikheet, bijna doodgaan van de hitte en af en toe een tropische stortbui met hevig onweer. We slapen in een dormitorio (slaapzaal) met alle ramen wagenwijd open, de ventilator volle bak en zo is het draaglijk. Het is eens iets anders dan de koude in het Andes-gebergte!
Morgen staat er ons een groot avontuur te wachten.... we gaan zeilen! We vertrekken langs de kust van Panama en maken enkele tussenstops op de San Blas eilanden. 'Paradijs op aarde....' hebben we horen zeggen. Daarna zeilen we verder tot in Cartagena (Colombia) waar we na een dag of vijf zouden moeten aankomen. We kijken er ongelooflijk hard naar uit!
Daar horen jullie later meer over!
Liefs,
Leen en Katrien
maandag 21 juli 2008
donderdag 17 juli 2008
Glunderen, genieten en gieren!
Dag allemaal!
Na een reeks bezwarend fotomateriaal van El Tigre met zijn Tigresas, nu...... dé film! Volumeknop open en genieten maar ;-). Dat hebben wij ook gedaan!
Deze week trokken we verschillende keren met de school de straat op en het was een groot succes! Zoveel energie dat er van dat karretje uit gaat....
De straathoekwerkers zijn allemaal nog heel erg jong en het was mooi om te zien hoe ze gewoon meespeelden met de gasten. Alleen maar glunderende gezichtjes.....
José Javier, een jonge gast die werkt als schoenpoetser en slaapt onder een brug, kwam langs toen El Tigre zijn show presenteerde. Deze week was hij een vaste waarde aan de school. We bombardeerden hem tot 'profesor' en ongelooflijk trots legde hij aan de anderen uit wat ze moesten doen.
José Javier
Tekenen, schrijven, verstoppertje spelen, draaien aan de rota-schijven, ganzebord spelen, kiekeboe-spelletjes, leren lezen, verhalen vertellen of gewoon maar kijken en stilletjes genieten.... zo veel mogelijkheden, voor elk wat wils! Pure magie.....
Even buiten Matagalpa ligt de vuilnisbelt waar alle afval wordt verzameld. Op dit immense stort werken tientallen familie's tot 12 uur per dag, voor 1 euro..... Tussen de bergen afval zoeken ze blikjes, plastic flessen, enz. die ze dan per kilo verkopen. Elke dag komen tientallen vrachtwagens toe met vuilniszakken die de mensen zo vlug mogelijk opentrekken en sorteren. Bergen rottend afval, plastic, ijzer, versleten kledij en speelgoed, gebruikt wc-papier (je mag je papier nergens in het toilet gooien), enz. Daartussen zoeken ze dan bruikbare zaken..... Ongezond en gevaarlijk werk, want niet alleen afval van de huizen komt hier toe, maar ook de afval van het ziekenhuis: gebruikte naalden, bebloede kompressen, catheders, baxters, overgeefbakjes,.... Meer dan eens trapte er iemand op een naald..... Risico's op besmetting met een of andere ziekte zijn meer dan reëel!
Boven op de berg afval 'grazen' koeien, wroeten varkens en zijn miljoenen vliegen en muggen op zoek naar eten en wordt rottend vlees weggepikt door tientallen hongerige gieren.....
Op deze plaats leven ongelooflijk veel kinderen die een hele dag niets anders doen dan zakken vullen met een bepaald 'product', ze hebben geen kans om te spelen of te genieten.... en op deze plaats gaat er ook gewerkt worden met de mobiele school!
Veel van de gastjes waren ontzettend verlegen door alle aandacht, maar we zijn er zeker van.... de school gaat hier renderen! Het duurde niet lang of ze kwamen toch voorzichtig kijken en ook hier werd er gespeeld en geglunderd onder bemoedigende schouderklopjes....
We hebben hier schitterende dagen achter de rug en de tijd is voorbij gevlogen. Straks nemen we de bus terug naar Managua en van daar reizen we weer verder naar Costa Rica, voor nog wat 'vakantie'.... ;-)
We houden jullie op de hoogte!
Liefs,
Leen en Katrien
PS: Nog steeds vinden jullie meer info over het project op www.mobileschool.org (doorklikken naar 'dagboeken')
maandag 14 juli 2008
Tele cin....co-co-co-co-co!!!!!
Hola!
Vanuit San José (Costa Rica) namen we vorige week de bus naar Managua en normaal gezien moesten we daar om drie uur in de namiddag toekomen, maar we zijn hier niet in Europa waar alles volgens een strak schema verloopt.... We vertrokken al met bijna een uur vertraging en aan de grensovergang met Nicaragua stond een immense rij mensen aan te schuiven om het land binnen te mogen. Meestal vinden we wachten niet erg, we zijn het immers al lang gewoon, maar nu hadden we toch graag dat het een beetje vooruit ging, want om half 5 zou de laatste bus naar Matagalpa vertrekken. Die wilden we allebei dolgraag halen!
Maar door alle vertragingen was het bijna 5 uur voor we in Managua aankwamen en we vreesden voor onze aansluiting. Vliegensvlug namen we een taxi en we vertelden de taxichauffeur dat we graag nog dezelfde dag door wilden reizen. Veel aanmoediging had hij niet nodig en trapte voluit op het gaspedaal! We raceten de hoofdstad van Nicaragua door en vlak voor we aan de busterminal toekwamen zei hij 'daar rijdt de bus naar Matagalpa..... Moet ik ze volgen?' Jaaaaa..... en dat deed hij..... vier 'pinkers', luid claxonneren, knipperen met zijn lichten, voor de bus gaan rijden, armen buitensteken..... en de bus stopte! Tien minuten later trilden we nog, maar we hadden het gehaald! ;-)
Nu zijn we dus hier en het weerzien met Arnoud en Heleen was heerlijk! Het is geweldig om de plaatsing van een schooltje mee te mogen maken en het was elk uur, elke hobbel in de bus meer dan waard! (Meer info over het project vind je op www.mobileschool.org, doorklikken naar dagboeken Matagalpa/Massaya)
Deze week werd de school eindelijk vrijgegeven door de douane en konden de straathoekwerkers het materiaal bewonderen. Een filmpje hierover vinden jullie hier.... De trainingen die gegeven worden mee gevolgd (o.a. visie van mobiele school, voorstellingen van educatief materiaal, hoe zit een schooltje technisch in elkaar, doelstellingen) en verschillende toffe mensen leren kennen.
Gisteren werd de allerlaatste workshop 'creatieve therapie' gegeven en we hebben ons ongelooflijk geamuseerd! Tijdens deze workshop wordt getoond hoe men op een creatieve manier met de verschillende panelen en de school kan werken en verkleden maakt het allemaal nog eens zo plezant!
'El Tigre' (het typetje van Arnoud) is ondertussen een vaste waarde geworden en hoe konden we het geheel beter opfleuren dan met twee 'Tigresas'? Leen en ik hebben ons rot geamuseerd met verkleedkleren zoeken en onszelf om te toveren in twee tijgerinnetjes. Gieren van begin tot einde! De foto's spreken voor zich en we moeten het zeggen zoals het is.... we zijn natuurtalenten! ;-)
Ik vrees dat de beelden ons zullen blijven achtervolgen voor de rest van ons leven.....
... en de bitch (Heleen)
Alle vrouwtjes zijn zot van El Tigre..... grrrr
Jongleerballetjes maken
Junieth en een van de Duitse vrijwilligers in actie.
Werken rond emoties
Vanuit San José (Costa Rica) namen we vorige week de bus naar Managua en normaal gezien moesten we daar om drie uur in de namiddag toekomen, maar we zijn hier niet in Europa waar alles volgens een strak schema verloopt.... We vertrokken al met bijna een uur vertraging en aan de grensovergang met Nicaragua stond een immense rij mensen aan te schuiven om het land binnen te mogen. Meestal vinden we wachten niet erg, we zijn het immers al lang gewoon, maar nu hadden we toch graag dat het een beetje vooruit ging, want om half 5 zou de laatste bus naar Matagalpa vertrekken. Die wilden we allebei dolgraag halen!
Maar door alle vertragingen was het bijna 5 uur voor we in Managua aankwamen en we vreesden voor onze aansluiting. Vliegensvlug namen we een taxi en we vertelden de taxichauffeur dat we graag nog dezelfde dag door wilden reizen. Veel aanmoediging had hij niet nodig en trapte voluit op het gaspedaal! We raceten de hoofdstad van Nicaragua door en vlak voor we aan de busterminal toekwamen zei hij 'daar rijdt de bus naar Matagalpa..... Moet ik ze volgen?' Jaaaaa..... en dat deed hij..... vier 'pinkers', luid claxonneren, knipperen met zijn lichten, voor de bus gaan rijden, armen buitensteken..... en de bus stopte! Tien minuten later trilden we nog, maar we hadden het gehaald! ;-)
Nu zijn we dus hier en het weerzien met Arnoud en Heleen was heerlijk! Het is geweldig om de plaatsing van een schooltje mee te mogen maken en het was elk uur, elke hobbel in de bus meer dan waard! (Meer info over het project vind je op www.mobileschool.org, doorklikken naar dagboeken Matagalpa/Massaya)
Deze week werd de school eindelijk vrijgegeven door de douane en konden de straathoekwerkers het materiaal bewonderen. Een filmpje hierover vinden jullie hier.... De trainingen die gegeven worden mee gevolgd (o.a. visie van mobiele school, voorstellingen van educatief materiaal, hoe zit een schooltje technisch in elkaar, doelstellingen) en verschillende toffe mensen leren kennen.
Gisteren werd de allerlaatste workshop 'creatieve therapie' gegeven en we hebben ons ongelooflijk geamuseerd! Tijdens deze workshop wordt getoond hoe men op een creatieve manier met de verschillende panelen en de school kan werken en verkleden maakt het allemaal nog eens zo plezant!
'El Tigre' (het typetje van Arnoud) is ondertussen een vaste waarde geworden en hoe konden we het geheel beter opfleuren dan met twee 'Tigresas'? Leen en ik hebben ons rot geamuseerd met verkleedkleren zoeken en onszelf om te toveren in twee tijgerinnetjes. Gieren van begin tot einde! De foto's spreken voor zich en we moeten het zeggen zoals het is.... we zijn natuurtalenten! ;-)
Ik vrees dat de beelden ons zullen blijven achtervolgen voor de rest van ons leven.....
El Tigre met z'n twee Tigresas en natuurlijk de immer charmante Christiane (Heleen)...
... en de bitch (Heleen) Alle vrouwtjes zijn zot van El Tigre..... grrrrOok wij zijn volledig gevallen voor zijn charmes!
Het meest populaire televisieprogramma binnen mobiele school.... 'Tele cin-co-co-co-co'!!!!
Jongleerballetjes maken
Junieth en een van de Duitse vrijwilligers in actie.
Werken rond emoties
Tijdens deze maand werden er twee schooltjes geplaatst, eentje hier en eentje in Masaya. De mensen van Masaya hebben de verschillende trainingen hier mee gevolgd en vanaf morgen beginnen beide projecten te werken met de school. Heleen is vandaag naar het andere project vertrokken en wij blijven nog een weekje hier om mee te werken op de straat. We kijken er ongelooflijk naar uit!
Lieve mensen, geniet van de foto's en tot de volgende!
Liefs,Leen en Katrien
xxx
maandag 7 juli 2008
Geld genoeg, maar hoe geraken we er aan???
Rechtstreeks verslagje vanuit San José in Costa Rica!
Vrijdag namen we afscheid van mijn zusje en lieten haar achter op de luchthaven tussen een berg cadeautjes voor het thuisfront (de foto's hebben jullie nog te goed). Met onze véél lichtere rugzakken namen we het vliegtuig naar Panamá!
Toen we enkele weken geleden ons ticketje boekten richting Nicaragua wisten we dat land amper liggen. We bekeken een wereldbol en Bogotá in Colombia leek ons heel mooi om naar toe te vliegen. Mooi tussen Peru en Nicaragua en best betaalbaar. Heel tevreden waren we (toen nog) met onze beslissing. Het stuk tussen Bogotá en Nicaragua zouden we wel met de bus doen. Het ging tenslotte maar over enkele duizenden kilometers en we zijn gewoon om dat met de bus te doen. Op twee of drie dagen zouden we er moeten zijn dachten we, tot.....
... twee weken geleden ons iemand vertelde dat er helemaal geen weg is tussen Colombia en Panamá! Oeps.... wat dan? Terug alle vliegtuigmaatschappijen afgelopen op zoek naar een goedkoop ticket tussen Colombia en Panamá en het niet gevonden. Allemaal zo duur! Maar ja, er is geen weg, dus moesten we iets anders verzinnen.
Wij terug naar het kantoortje waar we ons ticketje hadden geboekt en we legden het probleem uit... Ze bekeken ons raar, maar met wat extra geld zou de supervriendelijke mevrouw ons ticket wel aanpassen. Jullie moeten namelijk weten dat alle vluchten vanuit Peru naar Colombia over Panamá vliegen, alleen is het niet mogelijk om ginder uit te stappen. Gelukkig was de dame niet vies van een beetje foefelen en dit was de oplossing: op 4 juli zouden we vliegen van Lima naar Panamá en onze vervolgvlucht (Panamá-Bogotá) zouden we hebben op 8 juli. Die vlucht zullen we echter nooit nemen want ondertussen zijn we al in Costa Rica!!!
Hoewel dit ook niet zo eenvoudig was.... We wisten de landen juist liggen op de wereldkaart laat staan dat we wisten wat de gebruiken zijn, welke munt ze hebben,... ;-) Alleen maar avontuur en daar houden we wel van!
Eergisterenavond zijn we aangekomen in de hoofdstad van Panamá en daar begon het al.... de bankautomaten wilden onze kaart niet aanvaarden en alle bankkantoren waren gesloten. Geen probleem echter, we hadden nog dollars (de munteenheid van Panamá). We wilden zo snel mogelijk naar Nicaragua dus namen we een taxi (die we deelden met een Argentijn) naar de busterminal. Zijn firma trakteerde ons ritje! Nog steeds onze 50 dollar 'noodgeld' in ons bezit. ;-)
In de busterminal konden we weer geen geld afhalen en werd ons probleem nijpender..... De taxichauffeur die vol medelijden was kon ons ook niet helpen en liet ons achter. We zagen ons al overnachten aan de deur van een bankkantoor of in de terminal, want geld voor een hotel hadden we niet.....
We hoorden dat de ticketten richting San José (Costa Rica) 50 dollar kosten en dat konden we nog net betalen. De opluchting was groot tot de man zei dat we ook nog 50 cent nodig hadden om de tax van de terminal te betalen en die hadden we niet! Doeme, toch nog wachten tot de volgende ochtend!
En toen openden we onze portemonnee en wat bleek? We hadden nog ergens 20 dollar verborgen zitten!!! Goed verstopt voor mogelijke overvallen, maar soms weten we zelf niet goed meer waar alles zit. ;-)
Ticketje geboekt en dezelfde avond, na taxen betaald en eten gekocht te hebben, namen we de bus naar Costa Rica. De rit zou 16 uur duren, normaal gezien toch.....
Bij de grensovergang Panamá-Costa Rica moesten we drie uur wachten: de grenspost was nog niet open, bagage uitladen, drugshonden, bagage terug inladen, douanepapieren invullen, bagage terug uitladen, nog eens inladen, nog wat wachten, zuchten en nog wachten en terug weg, tot....
... iets over de middag de bus in panne viel. Allemaal uitgestapt en weer wachten. Een tropische stortbui maakte het plaatje compleet. Vijf (!) uur later pikte een andere bus ons op om de laatste honderden kilometers te rijden tot San José (de hoofdstad).
Onderweg stopte de bus even aan een wegrestaurant, maar aangezien we toch geen geld hadden om eten te kopen bleven we maar zitten. Een gast die dat was opgevallen sprak ons erover aan en we schetsten even kort onze situatie ;-). Gepakt door medelijden stak hij ons een briefje van 20 dollar in de handen! Ondanks onze weigeringen smaakte het hamburgertje met 'gemuteerde dinosaurus' (echt slecht) heerlijk ;-). De man was content dat hij ons geholpen had en wij hadden een beetje meer leefgeld. Marginaal hè?! ;-)
Daar stonden we dan in San José zonder plaatselijk geld en met 16 dollar. Nog steeds geen enkele bankautomaat die werkte met Maestro! Ook visa werkte nergens.....
Met nog twee andere meisjes namen we een taxi naar een hotel (zo konden we de kosten delen) en moesten ons paspoort afgeven als onderpand... We voelden ons echt schooiers.
Doodmoe legeden we ons neer op ons moussen matrasje en vielen 'zorgeloos' in slaap.
De nacht ging voorbij en deze morgen kwam ons geldprobleem weer bovendrijven. Zondag zijn alle bankkantoren dicht.... Wat nu?
We konden nog wel enkele dagen overnachten zonder te betalen, maar zonder eten?? ;-) Maandag zouden alle kantoren terug open zijn en konden we zonder probleem aan geld geraken, maar we wilden graag zo snel mogelijk naar Nicaragua.
En vandaag beste mensen was het geluk met ons! Na kilometers gelopen te hebben en tientallen keren te vragen vonden we een bankautomaat waar onze maestro-kaart aanvaard werd! De opluchting was groot en het is heerlijk om gewoon te kopen waar je zin in hebt..... Vuile westerse praat.... ;-)
We konden dus ons busticketje kopen richting Nicaragua! Morgenvroeg om 6 uur nemen we de bus naar de hoofdstad Managua. Hopelijk kunnen we aan de grens ons Costa Ricaans geld wisselen voor Córdobas (munt van Nicaragua) anders hebben we weer hetzelfde probleem.... Wanneer we daar aankomen proberen we zo snel mogelijk een busticket te kopen naar Matagalpa waar Arnoud beloofd heeft dat hij ons zou oppikken aan de terminal. Eindelijk zal er nog eens iemand op ons wachten!! Gewoon meelopen en niet zelf moeten zoeken naar slaapplaats..... Wow, een zalig gevoel!
We zijn benieuwd en kijken er naar uit om hen terug te zien! We houden jullie op de hoogte....
Liefs,
Leen en Katrien
Vrijdag namen we afscheid van mijn zusje en lieten haar achter op de luchthaven tussen een berg cadeautjes voor het thuisfront (de foto's hebben jullie nog te goed). Met onze véél lichtere rugzakken namen we het vliegtuig naar Panamá!
Toen we enkele weken geleden ons ticketje boekten richting Nicaragua wisten we dat land amper liggen. We bekeken een wereldbol en Bogotá in Colombia leek ons heel mooi om naar toe te vliegen. Mooi tussen Peru en Nicaragua en best betaalbaar. Heel tevreden waren we (toen nog) met onze beslissing. Het stuk tussen Bogotá en Nicaragua zouden we wel met de bus doen. Het ging tenslotte maar over enkele duizenden kilometers en we zijn gewoon om dat met de bus te doen. Op twee of drie dagen zouden we er moeten zijn dachten we, tot.....
... twee weken geleden ons iemand vertelde dat er helemaal geen weg is tussen Colombia en Panamá! Oeps.... wat dan? Terug alle vliegtuigmaatschappijen afgelopen op zoek naar een goedkoop ticket tussen Colombia en Panamá en het niet gevonden. Allemaal zo duur! Maar ja, er is geen weg, dus moesten we iets anders verzinnen.
Wij terug naar het kantoortje waar we ons ticketje hadden geboekt en we legden het probleem uit... Ze bekeken ons raar, maar met wat extra geld zou de supervriendelijke mevrouw ons ticket wel aanpassen. Jullie moeten namelijk weten dat alle vluchten vanuit Peru naar Colombia over Panamá vliegen, alleen is het niet mogelijk om ginder uit te stappen. Gelukkig was de dame niet vies van een beetje foefelen en dit was de oplossing: op 4 juli zouden we vliegen van Lima naar Panamá en onze vervolgvlucht (Panamá-Bogotá) zouden we hebben op 8 juli. Die vlucht zullen we echter nooit nemen want ondertussen zijn we al in Costa Rica!!!
Hoewel dit ook niet zo eenvoudig was.... We wisten de landen juist liggen op de wereldkaart laat staan dat we wisten wat de gebruiken zijn, welke munt ze hebben,... ;-) Alleen maar avontuur en daar houden we wel van!
Eergisterenavond zijn we aangekomen in de hoofdstad van Panamá en daar begon het al.... de bankautomaten wilden onze kaart niet aanvaarden en alle bankkantoren waren gesloten. Geen probleem echter, we hadden nog dollars (de munteenheid van Panamá). We wilden zo snel mogelijk naar Nicaragua dus namen we een taxi (die we deelden met een Argentijn) naar de busterminal. Zijn firma trakteerde ons ritje! Nog steeds onze 50 dollar 'noodgeld' in ons bezit. ;-)
In de busterminal konden we weer geen geld afhalen en werd ons probleem nijpender..... De taxichauffeur die vol medelijden was kon ons ook niet helpen en liet ons achter. We zagen ons al overnachten aan de deur van een bankkantoor of in de terminal, want geld voor een hotel hadden we niet.....
We hoorden dat de ticketten richting San José (Costa Rica) 50 dollar kosten en dat konden we nog net betalen. De opluchting was groot tot de man zei dat we ook nog 50 cent nodig hadden om de tax van de terminal te betalen en die hadden we niet! Doeme, toch nog wachten tot de volgende ochtend!
En toen openden we onze portemonnee en wat bleek? We hadden nog ergens 20 dollar verborgen zitten!!! Goed verstopt voor mogelijke overvallen, maar soms weten we zelf niet goed meer waar alles zit. ;-)
Ticketje geboekt en dezelfde avond, na taxen betaald en eten gekocht te hebben, namen we de bus naar Costa Rica. De rit zou 16 uur duren, normaal gezien toch.....
Bij de grensovergang Panamá-Costa Rica moesten we drie uur wachten: de grenspost was nog niet open, bagage uitladen, drugshonden, bagage terug inladen, douanepapieren invullen, bagage terug uitladen, nog eens inladen, nog wat wachten, zuchten en nog wachten en terug weg, tot....
... iets over de middag de bus in panne viel. Allemaal uitgestapt en weer wachten. Een tropische stortbui maakte het plaatje compleet. Vijf (!) uur later pikte een andere bus ons op om de laatste honderden kilometers te rijden tot San José (de hoofdstad).
Onderweg stopte de bus even aan een wegrestaurant, maar aangezien we toch geen geld hadden om eten te kopen bleven we maar zitten. Een gast die dat was opgevallen sprak ons erover aan en we schetsten even kort onze situatie ;-). Gepakt door medelijden stak hij ons een briefje van 20 dollar in de handen! Ondanks onze weigeringen smaakte het hamburgertje met 'gemuteerde dinosaurus' (echt slecht) heerlijk ;-). De man was content dat hij ons geholpen had en wij hadden een beetje meer leefgeld. Marginaal hè?! ;-)
Daar stonden we dan in San José zonder plaatselijk geld en met 16 dollar. Nog steeds geen enkele bankautomaat die werkte met Maestro! Ook visa werkte nergens.....
Met nog twee andere meisjes namen we een taxi naar een hotel (zo konden we de kosten delen) en moesten ons paspoort afgeven als onderpand... We voelden ons echt schooiers.
Doodmoe legeden we ons neer op ons moussen matrasje en vielen 'zorgeloos' in slaap.
De nacht ging voorbij en deze morgen kwam ons geldprobleem weer bovendrijven. Zondag zijn alle bankkantoren dicht.... Wat nu?
We konden nog wel enkele dagen overnachten zonder te betalen, maar zonder eten?? ;-) Maandag zouden alle kantoren terug open zijn en konden we zonder probleem aan geld geraken, maar we wilden graag zo snel mogelijk naar Nicaragua.
En vandaag beste mensen was het geluk met ons! Na kilometers gelopen te hebben en tientallen keren te vragen vonden we een bankautomaat waar onze maestro-kaart aanvaard werd! De opluchting was groot en het is heerlijk om gewoon te kopen waar je zin in hebt..... Vuile westerse praat.... ;-)
We konden dus ons busticketje kopen richting Nicaragua! Morgenvroeg om 6 uur nemen we de bus naar de hoofdstad Managua. Hopelijk kunnen we aan de grens ons Costa Ricaans geld wisselen voor Córdobas (munt van Nicaragua) anders hebben we weer hetzelfde probleem.... Wanneer we daar aankomen proberen we zo snel mogelijk een busticket te kopen naar Matagalpa waar Arnoud beloofd heeft dat hij ons zou oppikken aan de terminal. Eindelijk zal er nog eens iemand op ons wachten!! Gewoon meelopen en niet zelf moeten zoeken naar slaapplaats..... Wow, een zalig gevoel!
We zijn benieuwd en kijken er naar uit om hen terug te zien! We houden jullie op de hoogte....
Liefs,
Leen en Katrien
dinsdag 1 juli 2008
Moet er nog zand zijn.....
Hier zijn we weer met foto's en tekst van Huacachina, een oase midden tussen de hoge duinen, vlakbij Ica.
Sandboarden is het enige wat er te doen valt en dat deden we dan ook. Met zijn drietjes en een chauffeur in een duinenbuggy en racen maar! Scheren tegen hoge snelheid over duintoppen, snijdend zand in je gezicht, wapperende haren, zonsondergang,.... genieten!!!
Plank onder onze voeten en weg! De ene al wat vlotter dan de andere.... Van ons drietjes had ik het minste talent, maar poepglijden is ook plezant. ;-)
Zand in onze haren, zand in onze ogen, zand in onze oren, zand in de onderbroek, zand in alle zakken, zand in de zakdoek, zand overal! De douche nadien deed ongelooflijk deugd.
En nu bestekes, zijn we terug in Lima. De vakantie van mijn zusje zit er bijna op en vrijdag vertrekt ze terug naar België. En wij? Wij gaan op vakantie ;-)
Enkele weken geleden hoorden we van Arnoud en Heleen dat ze een schooltje zouden gaan plaatsen in Nicaragua en als we zin hadden waren we altijd welkom (schreven ze als 'grapje').... Waarom ook niet? We hebben ons een ticketje geboekt naar Panamá (rechtstreeks was heel duur) en vrijdag vertrekken we dus.... Van daaruit proberen we met een bus zo snel mogelijk in Nicaragua te geraken. Spannend! Meer info vinden jullie op http://www.mobileschool.org/ .
Hou jullie goed!
Marleen, Leen en Katrien
Sandboarden is het enige wat er te doen valt en dat deden we dan ook. Met zijn drietjes en een chauffeur in een duinenbuggy en racen maar! Scheren tegen hoge snelheid over duintoppen, snijdend zand in je gezicht, wapperende haren, zonsondergang,.... genieten!!!
Plank onder onze voeten en weg! De ene al wat vlotter dan de andere.... Van ons drietjes had ik het minste talent, maar poepglijden is ook plezant. ;-)
Zand in onze haren, zand in onze ogen, zand in onze oren, zand in de onderbroek, zand in alle zakken, zand in de zakdoek, zand overal! De douche nadien deed ongelooflijk deugd.
En nu bestekes, zijn we terug in Lima. De vakantie van mijn zusje zit er bijna op en vrijdag vertrekt ze terug naar België. En wij? Wij gaan op vakantie ;-)
Enkele weken geleden hoorden we van Arnoud en Heleen dat ze een schooltje zouden gaan plaatsen in Nicaragua en als we zin hadden waren we altijd welkom (schreven ze als 'grapje').... Waarom ook niet? We hebben ons een ticketje geboekt naar Panamá (rechtstreeks was heel duur) en vrijdag vertrekken we dus.... Van daaruit proberen we met een bus zo snel mogelijk in Nicaragua te geraken. Spannend! Meer info vinden jullie op http://www.mobileschool.org/ .
Hou jullie goed!
Marleen, Leen en Katrien
Abonneren op:
Posts (Atom)