Geld genoeg, maar hoe geraken we er aan???

Rechtstreeks verslagje vanuit San José in Costa Rica!

Vrijdag namen we afscheid van mijn zusje en lieten haar achter op de luchthaven tussen een berg cadeautjes voor het thuisfront (de foto's hebben jullie nog te goed). Met onze véél lichtere rugzakken namen we het vliegtuig naar Panamá!

Toen we enkele weken geleden ons ticketje boekten richting Nicaragua wisten we dat land amper liggen. We bekeken een wereldbol en Bogotá in Colombia leek ons heel mooi om naar toe te vliegen. Mooi tussen Peru en Nicaragua en best betaalbaar. Heel tevreden waren we (toen nog) met onze beslissing. Het stuk tussen Bogotá en Nicaragua zouden we wel met de bus doen. Het ging tenslotte maar over enkele duizenden kilometers en we zijn gewoon om dat met de bus te doen. Op twee of drie dagen zouden we er moeten zijn dachten we, tot.....

... twee weken geleden ons iemand vertelde dat er helemaal geen weg is tussen Colombia en Panamá! Oeps.... wat dan? Terug alle vliegtuigmaatschappijen afgelopen op zoek naar een goedkoop ticket tussen Colombia en Panamá en het niet gevonden. Allemaal zo duur! Maar ja, er is geen weg, dus moesten we iets anders verzinnen.
Wij terug naar het kantoortje waar we ons ticketje hadden geboekt en we legden het probleem uit... Ze bekeken ons raar, maar met wat extra geld zou de supervriendelijke mevrouw ons ticket wel aanpassen. Jullie moeten namelijk weten dat alle vluchten vanuit Peru naar Colombia over Panamá vliegen, alleen is het niet mogelijk om ginder uit te stappen. Gelukkig was de dame niet vies van een beetje foefelen en dit was de oplossing: op 4 juli zouden we vliegen van Lima naar Panamá en onze vervolgvlucht (Panamá-Bogotá) zouden we hebben op 8 juli. Die vlucht zullen we echter nooit nemen want ondertussen zijn we al in Costa Rica!!!

Hoewel dit ook niet zo eenvoudig was.... We wisten de landen juist liggen op de wereldkaart laat staan dat we wisten wat de gebruiken zijn, welke munt ze hebben,... ;-) Alleen maar avontuur en daar houden we wel van!
Eergisterenavond zijn we aangekomen in de hoofdstad van Panamá en daar begon het al.... de bankautomaten wilden onze kaart niet aanvaarden en alle bankkantoren waren gesloten. Geen probleem echter, we hadden nog dollars (de munteenheid van Panamá). We wilden zo snel mogelijk naar Nicaragua dus namen we een taxi (die we deelden met een Argentijn) naar de busterminal. Zijn firma trakteerde ons ritje! Nog steeds onze 50 dollar 'noodgeld' in ons bezit. ;-)

In de busterminal konden we weer geen geld afhalen en werd ons probleem nijpender..... De taxichauffeur die vol medelijden was kon ons ook niet helpen en liet ons achter. We zagen ons al overnachten aan de deur van een bankkantoor of in de terminal, want geld voor een hotel hadden we niet.....
We hoorden dat de ticketten richting San José (Costa Rica) 50 dollar kosten en dat konden we nog net betalen. De opluchting was groot tot de man zei dat we ook nog 50 cent nodig hadden om de tax van de terminal te betalen en die hadden we niet! Doeme, toch nog wachten tot de volgende ochtend!

En toen openden we onze portemonnee en wat bleek? We hadden nog ergens 20 dollar verborgen zitten!!! Goed verstopt voor mogelijke overvallen, maar soms weten we zelf niet goed meer waar alles zit. ;-)
Ticketje geboekt en dezelfde avond, na taxen betaald en eten gekocht te hebben, namen we de bus naar Costa Rica. De rit zou 16 uur duren, normaal gezien toch.....

Bij de grensovergang Panamá-Costa Rica moesten we drie uur wachten: de grenspost was nog niet open, bagage uitladen, drugshonden, bagage terug inladen, douanepapieren invullen, bagage terug uitladen, nog eens inladen, nog wat wachten, zuchten en nog wachten en terug weg, tot....

... iets over de middag de bus in panne viel. Allemaal uitgestapt en weer wachten. Een tropische stortbui maakte het plaatje compleet. Vijf (!) uur later pikte een andere bus ons op om de laatste honderden kilometers te rijden tot San José (de hoofdstad).
Onderweg stopte de bus even aan een wegrestaurant, maar aangezien we toch geen geld hadden om eten te kopen bleven we maar zitten. Een gast die dat was opgevallen sprak ons erover aan en we schetsten even kort onze situatie ;-). Gepakt door medelijden stak hij ons een briefje van 20 dollar in de handen! Ondanks onze weigeringen smaakte het hamburgertje met 'gemuteerde dinosaurus' (echt slecht) heerlijk ;-). De man was content dat hij ons geholpen had en wij hadden een beetje meer leefgeld. Marginaal hè?! ;-)

Daar stonden we dan in San José zonder plaatselijk geld en met 16 dollar. Nog steeds geen enkele bankautomaat die werkte met Maestro! Ook visa werkte nergens.....
Met nog twee andere meisjes namen we een taxi naar een hotel (zo konden we de kosten delen) en moesten ons paspoort afgeven als onderpand... We voelden ons echt schooiers.

Doodmoe legeden we ons neer op ons moussen matrasje en vielen 'zorgeloos' in slaap.

De nacht ging voorbij en deze morgen kwam ons geldprobleem weer bovendrijven. Zondag zijn alle bankkantoren dicht.... Wat nu?
We konden nog wel enkele dagen overnachten zonder te betalen, maar zonder eten?? ;-) Maandag zouden alle kantoren terug open zijn en konden we zonder probleem aan geld geraken, maar we wilden graag zo snel mogelijk naar Nicaragua.

En vandaag beste mensen was het geluk met ons! Na kilometers gelopen te hebben en tientallen keren te vragen vonden we een bankautomaat waar onze maestro-kaart aanvaard werd! De opluchting was groot en het is heerlijk om gewoon te kopen waar je zin in hebt..... Vuile westerse praat.... ;-)

We konden dus ons busticketje kopen richting Nicaragua! Morgenvroeg om 6 uur nemen we de bus naar de hoofdstad Managua. Hopelijk kunnen we aan de grens ons Costa Ricaans geld wisselen voor Córdobas (munt van Nicaragua) anders hebben we weer hetzelfde probleem.... Wanneer we daar aankomen proberen we zo snel mogelijk een busticket te kopen naar Matagalpa waar Arnoud beloofd heeft dat hij ons zou oppikken aan de terminal. Eindelijk zal er nog eens iemand op ons wachten!! Gewoon meelopen en niet zelf moeten zoeken naar slaapplaats..... Wow, een zalig gevoel!

We zijn benieuwd en kijken er naar uit om hen terug te zien! We houden jullie op de hoogte....
Liefs,
Leen en Katrien