De witste stad ter wereld (denken we)

Popayán 'La Ciudad Blanca'

....We gingen twee dagen blijven.... het werden er vijf.....
Hoewel er ons nog maar héél weinig tijd rest, blijven we trouw aan: 'is het ergens fijn blijven we, zo niet zijn we weg!' Dat is het plezantste wat er bestaat.... vrijheid om te kiezen waar je naartoe gaat, hoe lang je ergens blijft, wat je doet, enz.

Een mooie stad, een fijn hostel en toffe mensen.... meer hebben we niet nodig om ergens te blijven hangen.

Als er dan ook nog natuurlijke warmwaterbronnen in de buurt zijn, gaan we daar met heel veel plezier naar toe. ;-) Tania en zoontje Gershom (Israël) die we in het hostel tegenkwamen, gingen met ons mee. Zalig warm water, veel locals om mee te babbelen, een huwelijksaanzoek van een overjaarse priester (waarvoor we vriendelijk bedankten) en de geur van rotte eieren.... Wat moesten we nog meer hebben? ;-) Het was plezant! Een drietal badplaatsen met verschillende temperaturen.... voor elk wat wils.

Gershom in het midden

Met hetzelfde gezelschap maakten we ook een daguitstap naar Silvia, een dorpje waar elke dinsdag de indianen, die in de omgeving in de bergen wonen, naar afzakken om hun producten aan de man te brengen. De markt op zich stelde niet zo veel voor, maar de sfeer die er hing en al die indianen in traditionele klederdracht, mooi om te zien!

Daarna wou Gershom per se gaan paardrijden en aangezien Leen en ik geen enkele uitdaging uit de weg gaan deze reis konden we niet anders dan ook op een paard kruipen. Met ware doodsverachting in den beginne, maar naar het einde toe als twee volleerde amazones ;-). We hadden beiden nog nooit echt op een paard gereden en onze knollen werkten niet goed mee.... Gershom zat op de enige merrie en Leen haar paard was tot over zijn oren verliefd op die knappe merrie. Wanneer die laatste stopte, stopte het paard van Leen ook. Als de merrie ging draven, hobbelde Leen er achteraan. En alsof dat nog niet genoeg was was mijn paard ook verliefd op dezelfde merrie. Leen (haar paard dan) ontzettend jaloers en bijten en briesen. Het was de moeite. Lach nooit met de gevoelens van een paard.... ;-) Tania had het minste problemen met haar paard.... gecastreerd.

Tania

Gershom

Ondertussen hebben we het prachtige Colombia achter ons gelaten en zijn we al enkele dagen in Quito, de hoofdstad van Ecuador. Weer plezante dingen gedaan, maar daarover lezen jullie heel binnenkort meer!

Liefs,
Leen en Katrien