Het was niet gelogen..... paradijs op aarde!

Dag lievekes!

Vanuit de mooiste stad van Colombia, Cartagena, een klein verslagje over onze zeiltrip..... Eén van de vele kersen op onze reistaart....

Voor we vertrokken verbleven we nog twee nachten in Puerto Lindo, een piepklein plaatsje aan de Caribische zee, waar we verschillende toffe mensen leerden kennen en de uren vulden met poolen, mango's rapen, een yoga-sessie, zingen, gitaar spelen en hangen in de hangmat.... aangenaam tijdverdrijf!

Darren (Ierland) en ik

Leen en Robaird (Ierland)

En toen was het eindelijk zo ver! Met een motorbootje werden we naar ons zeilbootje 'Caramba' gebracht. Het grote avontuur kon beginnen....

We verbleven op een van de San Blas eilanden (de eilandengroep bestaat uit ongeveer 350 verschillende eilanden, in de Caribische zee voor de kust van Panama, waarvan er een 50-tal bewoond zijn met Kuna-indianen). Op 'ons' eiland leefden drie familie's in rieten hutjes. Alle eilanden zijn begroeid met palmbomen en omringd door wit zand en blauwe zee. Ongelooflijk mooi!

'Caramba'.... het zeilbootje dat ons naar Colombia bracht

Veel meer dan zwemmen, verse langoustines en krab eten, drinken uit een kokosnoot, snorkelen en een beetje rondwandelen deden we niet.... Een waar paradijs!

En dan gingen we de zee op (Marlous uit Nederland, Leen, ik en kapitein Fernando uit Spanje), na al weer een heerlijk ontbijt van verse ananas, papaya en ander lekkers.

Na een voorraad vers fruit en groenten (van de bootwinkel) te hebben ingeslagen konden we vertrekken

Varen op zee is helemaal anders dan varen op een rivier of een plas. De zee is wiebelen, golven beklimmen en er weer afvallen, de hele dag door. Net als een attractie in een pretpark (zo'n schommelboot), alleen kun je niet na vijf minuten uitstappen om je maag even rust te gunnen, maar gaat het door..... Uur na uur, dag na dag en ook 's nachts houdt het niet op. Niet verwonderlijk dus dat we even later beiden over de reling van de boot hingen en ons ontbijt er terug uitkwam. De rest van de dag gaven Leen en ik om de beurt over en soms ook samen. Het had z'n charmes ;-)

Onze kapitein Fernando en Marlous hadden gelukkig geen last van zeeziekte. Ze konden zich dus vermaken met lekker eten en vissen. Ze haalden een pracht van een Dorado boven, de vis was wel één meter lang en woog meer dan 5 kg! Binnen het uur lag hij op ons bord.... en 5 minuten later lag hij weer in zee ;-)

De volgende dag gaven we niet meer over, maar voelden we ons wel nog heel misselijk en daar dan nog de hitte bovenop! Afzien.... 's Nachts niet kouder dan 25 graden en overdag meer dan 35ºC, altijd brandende zon en geen plekje schaduw. Zweten en afzien!

Leen bleef zich jammer genoeg heel erg slecht voelen, maar op dag drie voelde ik me beter! Eindelijk gewend aan de schommelingen van de zee.

Het had alleen maar voordelen! Bovendien kon ik nu veel makkelijker naar de wc gaan... Jullie moeten namelijk weten dat er geen wc of douche aan boord was. Onze kapitein plaste gewoon in zee, maar voor ons vrouwen was dat al iets moeilijker.... Wij gingen dus op een emmer! Niet zo eenvoudig, want de boot lag altijd scheef door de wind. Je moest dus heel goed opletten dat de emmer (met jou er op) niet in de zee gleed. Jezelf met één hand vasthouden aan de boot, met de andere hand je broek die vochtig is van het zweet over je zweterige benen trekken, gaan zitten en je vasthouden aan een of ander touw, rechtstaan en de emmer tussen je benen klemmen (als ie omvalt.... dat wil je niet meemaken), weer met één hand je broek terug optrekken en de emmer leeggieten in de zee, waarbij je er constant moet op letten dat je niet overboord slaat. Een hele onderneming dus! 'Gelukkig' waren we zo uitgedroogd dat we niet zo veel op de emmer moesten. En dat andere wc-bezoek vragen jullie je af?? Hangen aan de boot en recht de zee in, maar dat was alleen voor gevorderden. ;-)

Let op de gele wc-emmer

Tientallen dolfijnen....

Voor we vertrokken had de motor van de boot het begeven en Fernando kreeg hem maar half terug aan de praat. Daarom waren we volledig afhankelijk van het weer om vooruit te geraken en dat viel tegen. Blauwe hemel, geen wolkje aan de lucht en bijna windstil.... bovendien liepen we even voor de kust van Cartagena vast op koraal (dag 4). Gelukkig merkte Fernando het op en konden we, voor er een grote tanker over ons heen zou varen, worden losgetrokken door een andere boot.